Tripje naar Borneo & over de helft

Het wordt wel weer eens tijd voor een update. Als ik dit schrijf, ben ik precies zestien weken van huis weg. Dat betekent dat ik nog 9,5 week te gaan heb en dus alweer over de helft ben. Ik heb de afgelopen weken eigenlijk niet meer gedaan dan mijn verjaardag gevierd, wat wel heel leuk was en de laatste coffee hour class is geweest, dus dat is weer een taakje minder. Ook ben ik naar Borneo geweest.

Minder leuk nieuws: iemand heeft op een een of andere manier mijn creditcard gegevens in handen gekregen dus nu kan ik mijn creditcard niet meer online gebruiken. Mega onhandig, maar niks aan te doen. Verder heb ik al mijn tripjes gepland voor de rest van het semester. Dit weekend ben ik dus naar Borneo geweest. Na mijn tentamens ga ik naar Cambodja. In de kerstvakantie ga ik eerst naar Vietnam en daarna naar Laos. Aankomende twee weken blijf ik in Maleisië. Eerst ga ik volgend weekend naar Cameron Highlands en Ipoh en het weekend erna ga ik naar Malakka. Hieronder een overzichtje met het international cultural fiesta event van de universiteit en met wat ik gedaan heb op Borneo.

20 november: International cultural fiesta (ICF)

Vandaag hadden we een evenement dat door de universiteit georganiseerd werd. We kregen er zelfs vrij voor. De bedoeling was dat elk land zijn cultuur liet zien in een soort marktkraampje. Locale studenten konden dan langs alle kraampjes komen om over de cultuur te leren. We waren er vanuit gegaan dat het vrij rustig zou zijn, want wie gaat er nou vrijwillig naar zo’n event. De avond ervoor hadden we onze voorbereidingen gedaan. We gingen een quiz doen met allemaal vragen over Nederland, een taalspel en we hadden pannenkoeken om uit te delen. De avond ervoor heb ik samen met Anouk drie uur lang die pannenkoeken staan te bakken (foto 1).

Om 8.00 moesten we aanwezig zijn om ons kraampje af te maken. We kochten nog wat prijsjes voor de quiz en hingen wat posters en vlaggetjes op. Op foto 2 kun je ons kraampje zien (en Anouk en Steven). Om 9.00 begon het event en het zou tot 16.00 duren. Uiteindelijk duurde het tot 15.30, maar het is de hele dag echt heel druk geweest. Het bleek namelijk dat het een verplicht event was. Dat was ons dus van tevoren niet verteld. Het was ook mega warm want de markt was buiten. Het was wel heel leuk en onze spellen werden goed ontvangen. Alle pannenkoeken (24!) waren op de helft van de dag al op. Op foto 4 kun je mij in actie zien met het vragen van quiz vragen aan de studenten.

Om 15.30 ging ik naar huis en ging ik even slapen, want ik was echt gesloopt van de hele dag. Het event ging ook ’s avonds nog door. Het was een soort toneelstuk met als thema Aladdin en tussendoor waren er dan allemaal optredens van verschillende landen en optredens van internationale studenten die in het Maleisisch gingen zingen. Het decor kun je zien op foto 3.

Steven deed een deel van de presentatie van de avond als Aladdin. Wij als mede-Nederlanders vonden daarom dat we wel even moesten komen kijken, ook al deden we geen optreden. Ook deed Duitsland als enige Europese land wel een optreden, dus die moesten we natuurlijk ook supporten. Het evenement bleek een stuk groter dan verwacht. De hele zaal zat zo vol dat mensen moesten staan en de zaal was al heel groot. Ook bleek dat er allemaal studenten van andere universiteiten waren uitgenodigd. De voorstelling was wel heel leuk en goed gedaan. Uiteindelijk was ik om 00.00 thuis en toen ben ik meteen gaan slapen.

21 november: marketing stress en inpakken

De volgende dag moest ik gewoon om 10.00 weer op de universiteit zijn. Na het college ben ik even naar het koffietentje op de campus gegaan met Helen om wat reisplannen te bespreken. Daarna ben ik naar huis gegaan om mijn marketingplan af te maken en die moest echt af vandaag, want de deadline is op maandagochtend en dan ben ik nog op Borneo. Met veel moeite was ik dan eindelijk om 00.30 klaar. Mijn vlucht was om 7.00 de volgende ochtend en ik moest alles nog inpakken, het appartement schoonmaken, douchen en een huiswerkopdracht voor dinsdag afmaken. De huiswerkopdracht heb ik maar even naar maandagavond verplaatst. Snel pakte ik alles in en ging toen eerst even twee uurtjes slapen.

22 november: Kuching, Maleisisch Borneo

Om 4.00 stond ik weer op, maakte ik het appartement schoon en ging ik nog even douchen. Om 5.30 vertrok ik naar het vliegveld en binnen 17 minuten was ik van mijn huis naar het vliegveld en ook nog de douane door. De veiligheidscontrole gaat op penang airport altijd heel erg snel en je hoeft meestal maar op een of twee mensen te wachten. Daar kunnen ze in Nederland nog een voorbeeld aan nemen. Mijn vlucht naar Borneo is een binnenlandse vlucht, dus ik hoefde niet door de immigratie wat wel mooi meegenomen was.

Om 6.45 vertrok mijn vlucht, zelfs eerder dan de geplande vertrektijd. Precies twee uur later landde ik op Borneo na een vlucht met heel veel turbulentie. Het lijkt wel of de hoeveelheid turbulentie toeneemt met elke vlucht die ik neem. Ik nam een grab naar mijn hostel in Kuching en toen bleek dat ik het hostel niet in kwam omdat er geen personeel was en beide telefoonnummers niet werkten. Gelukkig liet iemand die er verbleef me binnen zodat ik bij de receptie kon wachten. Na ongeveer een uurtje kwam er iemand van het personeel. Ik was iets eerder dan mijn geplande aankomsttijd die ik doorgegeven had en zij waren iets te laat, waardoor ik dus even moest wachten. Dat was allemaal geen mega grote ramp. Ik kon meteen inchecken, ging even slapen en ging daarna de stad in.

Ik liep langs de rivier, bezocht twee moskeeën, de Indiase straat en nog wat andere gebouwen. Daarna ging ik even lunchen in een winkelcentrum. Toen ik weer naar buiten wilde gaan, bleek het mega hard te regenen dus bleef ik even twee uurtjes in het winkelcentrum. Er was een soort cultuurbeurs met allemaal traditionele optredens in het winkelcentrum, wat wel grappig was. Ik zag hier voor het eerst ook kerstversiering en ook winkels die kerstspullen verkochten. Kerst is hier niet echt een ding dus dat was wel grappig om te zien voor de verandering.

Ik zit met kerst trouwens in Vietnam, waar het misschien zelfs sneeuwt, dus dan heb ik misschien toch nog een kerstgevoel. Met oud en nieuw ben ik in Laos, waarvan ik verwacht dat er niks aan gedaan wordt, dus waarschijnlijk geen oud en nieuw voor mij dit jaar. Wel ben ik met Chinees Nieuwjaar nog in Azië dus dat vier ik in Cambodja, toch nog een soort nieuwjaarsfeest.

Dat was even totaal niet gerelateerd aan Borneo, maar misschien toch leuk om te weten. Nu weer even terug naar Borneo. Nadat het gestopt was met regenen heb ik nog wat tempels bezocht en wat gebouwen aan de andere kant van de rivier. Toen ben ik teruggegaan naar het hostel en ben ik eigenlijk de hele dag bezig geweest met beslissen wat ik wilde doen. Uiteindelijk ben ik wat gaan vragen aan de hosteleigenaar, die overigens echt heel aardig is.

Ik besloot om naar de oerang oetans te gaan de volgende dag. Nadat de hosteleigenaar mijn vraag beantwoord had, kreeg ik zijn hele levensverhaal te horen en waren we 1,5 uur verder. Uiteindelijk ging ik om 00.45 slapen terwijl ik om 6.30 op moest de volgende dag, niet helemaal volgens plan. Ik vind Kuching trouwens een hele leuke stad. Het is er heel schoon, rustig en iedereen is heel aardig. Wel merk je echt dat ze niet gewend zijn aan alleenreizende mensen. Je wordt echt overal aangesproken met waar je vandaan komt en wat je hier doet. En ik kom natuurlijk eigenlijk niet voor steden op Borneo, dus ik heb wel zin om morgen wat meer natuur te zien.

23 november: Semenggoh Wildlife centre

Vandaag ging mijn wekker dus om 6.30. Uiteindelijk stond ik op om 7.00 en ging ik ontbijten. Ze hadden echt verrassend goed brood hier. Het bleek dat alles van het ontbijt zelf gemaakt is door de vrouw van de hosteleigenaar. Het ontbijt was dus echt heel chill, is weer eens wat anders dan het gratis ontbijt dat bestaat uit toast met boter en chemische jam.

Om 8.00 nam ik de bus naar het oerang oetan park. Na een half uurtje kwam ik daar aan en kocht ik een ticket. Ik besloot het pad naar de oetang oetans te lopen, wat iets van twintig minuten was. De wandeling was echt prima. Ik was precies op tijd voor de briefing. Het was wel echt druk, maar dat komt omdat het een zaterdag is.

De ranger legt uit dat het park niet garandeert dat je oerang oetans ziet. In het park zijn oerang oetans die gered zijn en de kinderen van die oerang oetans. Het is de bedoeling dat ze uiteindelijk helemaal weer in het wild gaan leven. Ze leven daarom nu in het park, wat eigenlijk een heel groot stuk regenwoud is. Hier kunnen ze hun eigen eten vinden, maar als ze dat niet lukt, kunnen ze twee keer per dag eten komen halen bij de rangers. Als er dus geen oerang oetans zijn die honger hebben, zie je ze dus niet want het eten geven gebeurt alleen als ze komen opdagen. Ze worden geroepen met een soort tarzangeluiden zodat ze weten dat ze eten kunnen komen halen.

Het voeden begon om 9.00 en om 9.45 waren er nog geen oerang oetans te zien. Ik had de hoop al opgegeven en ik zou het ’s middags opnieuw proberen. Als je namelijk geen apen ziet ’s ochtends, mag je ’s middags gratis terugkomen. Maar toen, om 9.55 zei een van de rangers dat er oerang oetans waren aan de andere kant van het pad. En ja hoor, ik heb er uiteindelijk 3 gezien. 1 mannetje en een vrouwtje met een baby. Het was indrukwekkend om te zien en ik zou 100% aanraden om er heen te gaan. Dit was ook meer wat ik me bij Borneo had voorgesteld.

Om 10.15 werden we teruggestuurd en ik liep weer naar de ingang. Blijkbaar is dat heel raar, want er was een chauffeur die aan me vroeg: oh, so you’re walking? Are you okay? Ik loop liever twintig minuten dan dat ik vijf minuten in een busje zit met een chauffeur die als een idioot rijdt. Ik had geen zin om op de bus terug te wachten, dus ik nam een grab terug naar het hostel.

In het hostel dumpte ik even de spullen die ik niet meer nodig had en daarna ging ik even lunchen. Ik ging naar een lokaal restaurant wat me aangeraden was door de hosteleigenaar. Hij zei dat ze er heel veel vega opties hebben en naar mijn ervaring, is dat echt een wereldwonder in een lokaal, Maleisisch restaurant. Ze hadden inderdaad veel opties en zelfs een speciale kaart met vega gerechten. Ik nam Tom Yam Crispy noodles met tofu, wat erg lekker was. Van alle plaatsen had ik niet verwacht dat ze op Borneo zo’n restaurant zouden hebben, maar goed dat was wel positief.

Na mijn lunch had ik even geen idee meer wat ik wilde doen. Ik had gehoord dat ze ergens goede taart en koffie verkochten hier, dus toen ben ik daar maar heen gegaan voor een “toetje”. Ik ben daar een paar uur blijven zitten om wat aan schoolopdrachten te werken en om dit te schrijven. Daarna heb ik de rest van de dag bij de rivier gechilld. ’s Avonds heb ik de fonteinshow gekeken en daarna ben ik redelijk op tijd weer gaan slapen want ik moest de volgende dag vroeg op om naar het Bako national park te gaan.

24 november: Bako national park

De wekker ging weer vroeg vandaag. Om zes uur stond ik op om om iets over zeven uur klaar te staan om de bus naar Bako Nationaal Park te pakken. Bako Nationaal Park is een van de populairste dingen om te doen in dit deel van Borneo. Ik stond al een tijdje te wachten toen er een minivan langskwam die vroeg of ik naar Bako NP ging. Ik had in het hostel al gehoord dat er ook minivans gingen, maar dat die meestal duurder waren omdat je moet onderhandelen over de prijs. Dat kon ik natuurlijk altijd proberen en ik kreeg hem uiteindelijk zover om voor dezelfde prijs te gaan als de bus. Dat was best prettig want de minibus doet er maar een half uur over in plaats van de anderhalf uur die de gewone bus erover doet en ik had de minivan ook nog eens voor mezelf.

Eenmaal aangekomen bij de bootterminal kocht ik een ticket en betaalde ik het entreegeld. De boot gaat pas als hij vol is en dat betekent dat ik nog op vijf anderen moest wachten. Iets meer dan een uur later konden we dan eindelijk vertrekken. De bootrit van twintig minuten was prima. Bij aankomst moet je je registreren bij het bezoekerscentrum. Best een goed systeem, want zo weten ze precies wie welke route loopt, wanneer ze zijn vertrokken en wanneer ze weer terug zijn gekomen, want als je terugkomt moet je je ook weer afmelden.

De helft van het park was gesloten en omdat ik alleen was wilde ik een niet al te lange route lopen. Ik koos ervoor om eerst de route van 1,4km te gaan lopen. Dat is ongeveer een uur lopen. Het pad zou goed onderhouden zijn en de route zou makkelijk op eigen gelegenheid te doen zijn. Ik heb voor de zekerheid toch maar wat mensen laten weten wat ik aan het doen was, mocht er nou toch iets niet goed gaan. Uiteindelijk was het prima te doen in mijn eentje. Op een paar insecten na heb ik amper dieren gezien en ook waren er niet zoveel andere mensen. Het pad was toch niet zo goed onderhouden als ze zeiden, want het was veel klimwerk (op foto 4 en 6 kun je het “pad” zien). De route eindigde bij een uitzichtpunt, wat erg mooi was.

Daarna liep ik weer naar beneden en een half uurtje later was ik terug bij het bezoekerscentrum. Ik hield even een half uurtje pauze en ging daarna een tweede route lopen. Deze was 2km en zou zo’n anderhalf uur duren. Ook deze route was goed te doen, weinig dieren, maar deze keer wel veel mensen. De route eindigde op een strand, wat ook weer erg mooi was. Helaas kun je er niet zwemmen, want soms zitten er krokodillen. Net toen ik op het strand was aangekomen, begon het te regenen. Gelukkig merk je daar niet zoveel van, want je bent sowieso al zeiknat van het zweet en de meeste regen wordt tegen gehouden door de bomen.

Op de terugweg van het eindpunt van de route naar het bezoekerscentrum zagen we allemaal apen. Het park staat bekend om de Proboscis aap en de Silvered leaf aap. Die eerste noemen we ook wel een neusaap (dit moet je even googlen, hij is grappig) en was voor mij de belangrijkste reden om naar het park te gaan. Op de terugweg zagen we alleen de silvered leaf aap (foto 7) (en ook een heleboel makaken, maar daar wordt niemand blij van want ze zijn alleen maar agressief en willen alles van je stelen). Ik ging even lunchen in het restaurant van het park, wat verrassend goedkoop was voor de locatie. Ik ging bewust binnen zitten, want ik had gehoord dat buiten de apen je aanvallen. Dat bleek waar te zijn en nadat twee mensen aangevallen waren, zat iedereen binnen.

Na de lunch had ik geen zin meer om een derde wandeling te doen dus ben ik rond gaan lopen rondom het bezoekerscentrum en het restaurant. Ik zag hier nog de Bornean Bearded Pig, wat wel grappig was en wat eekhoorns. Toen ik het eigenlijk al opgegeven had met de neusapen, was er een gids die zei dat ik mee moest komen omdat er neusapen gezien waren. Ze waren wel hoog in de bomen, maar ik heb er uiteindelijk vijf gezien. Omdat ze zo ver weg waren, heb ik helaas geen foto’s kunnen maken. De laatste foto van deze dag is een poging die ik gedaan heb, maar het was niet heel succesvol.

Toen was het alweer tijd om de boot terug te nemen. Deze boot vertrok een stuk sneller. Ik hoefde maar vijf minuten te wachten. De laatste boot ging om drie uur al terug, omdat anders de golven te hoog zouden zijn. Nou, dat geloof ik wel, want de terugrit was echt verschrikkelijk met heel hoge golven. Na twintig minuten waren we weer terug bij de haven. De bus terug stond al klaar dus daar ben ik snel heen gelopen. Net toen ik in de bus stapte, begon het keihard te regenen. Ik was dus net op tijd terug. Na ongeveer twee uur was ik weer terug in het hostel. ’s Avonds belde ik nog even met het thuisfront en daarna ben ik wat gaan eten. Al met al vond ik Bako Nationaal Park echt heel mooi en dit is precies wat ik me bij Borneo had voorgesteld.

25 november: rivier cruise (of toch niet) en naar huis

Gisteren had ik een wildlife cruise geboekt in een nationaal park in de buurt. Ik zou om 8.45 worden opgehaald, maar toen ik wilde gaan ontbijten, bleek dat de cruise gecanceld was vanwege te hoge golven. Helaas! Ik wist niet helemaal wat ik dan moest gaan doen, want ik had eigenlijk alles in de stad al gezien. Ik besloot toen maar om iets nuttigs te gaan doen en in een café ergens wat voor school te gaan doen. Daar heb ik eigenlijk de hele dag gezeten. Niet echt wat ik me voorgesteld had van mijn laatste dag op Borneo.

Ik ben uiteindelijk enigszins vroeg naar het vliegveld gegaan, omdat ik wat gedoe had met mijn boarding pass. Normaal zou ik deze gewoon in de AirAsia app moeten zien, maar dat was deze keer niet zo dus had ik eigenlijk geen boarding pass. Heel vreemd. Dat moest ik dus eerst even uit zoeken. Bij de service desk wisten ze ook niet wat er aan de hand was en toen ze mijn boardingpas opnieuw wilde printen, konden ze mijn boeking niet vinden.

Een uur later was het dan toch geregeld. Wat bleek: ze had een m ingetypt in plaats van een n in mijn boekingscode. Nou ja, probleem ook weer opgelost. Ik ging door de immigratie en de veiligheidscontrole en toen moest ik nog drie uur wachten. Ik deed nog wat schoolopdrachten en toen was het alweer tijd om te boarden. Mijn vlucht vertrok op tijd en twee uurtjes later was ik weer in Penang. Dat was alweer het einde van mijn tripje naar Borneo.