De bijzondere kloosters van Bucovina en Maramures

Ik vervolgde mijn roadtrip met mijn vader door Roemenië. Zoals ik in mijn vorige blog al schreef, liepen we voor op onze planning en besloten we daarom twee extra regio’s aan onze roadtrip toe te voegen. Bucovina en Maramures zijn twee minder bekende regio’s in Roemenië. Bucovina staat vooral bekend zijn beschilderde kloosters. Maramures is een bergachtig gebied, waar toerisme nog in de kinderschoenen staat. Het werd een lange reis door traditionele dorpen met prachtige uitzichten onderweg. Lees hieronder meer over het vervolg van onze reis.

Viscri & naar Bucovina

De dag begon vandaag in Sighișoara, waar we ontbeten hebben en de belangrijkste bezienswaardigheden bekeken hebben. Vanuit daar reden we naar een dorpje dat nog wel in Transsylvanië ligt. Het dorpje Viscri is een traditioneel dorp. Er is hier voornamelijk landbouw en er zijn geen verharde wegen. Behalve het bekijken van zo’n traditioneel dorp, komen mensen ook voor de ommuurde kerk, die gebouwd is door de Saksen. Daarnaast is een opvallend blauw huis een van de meest bezochte plaatsen in Viscri. Dit blauwe huis is namelijk eigendom van Koning Charles, die blijkbaar fan is van deze regio. Het huis is nu een museum en een guesthouse. Wij hebben het huis alleen van de buitenkant gezien en even in het dorpje rondgelopen.

Daarna begon de lange reis naar Bucovina. Het was nog zo’n 5,5 uur rijden. Deze weg was op zijn zachtst gezegd interessant. Het was een soort racebaan door te bergen en Roemenen hebben echt geen verkeersregels voor het inhalen op onoverzichtelijke wegen. Ook hield op een gegeven moment het asfalt op en hoopten we maar dat het uiteindelijk weer over zou gaan op een geasfalteerde weg. We hadden namelijk niet gerekend op een onverharde weg. Het asfalt kwam gelukkig uiteindelijk wel weer terug, maar niet voordat we een uur over de grindweg gereden hadden.

Bucovina

Beschilderde kloosters

De volgende dag gingen we de regio Bucovina ontdekken. Bucovina is nog redelijk onbekend, maar de meeste mensen bezoeken de regio vanwege de beschilderde kloosters. Dat stond ook bij ons op het programma. Het eerste klooster lag op loopafstand van het hotel, dus dat was fijn. Dit was het Voronet klooster. Ik had nog nooit een beschilderd klooster gezien en ik vond dit erg indrukwekkend. Veel van de kloosters in de regio zijn door de jaren heen vervallen door achterstallig onderhoud. Dit wordt nu langzaam verbeterd en ze voor de een-voor-een opgeknapt.

De kloosters zijn Orthodox christelijke kloosters en zijn gebouwd in Byzantijnse stijl. De schilderingen beelden verschillende verhalen uit de bijbel af. Na Voronet bezochten we ook een aantal andere beschilderde kloosters, namelijk Moldovita, Humor en Sucevita. Het Humor klooster stond helaas volledig in de steigers, dus daar viel niet veel te zien. Wel goed om te zien dat ze hard bezig zijn met het herstellen van de schilderingen. Het zou zonde zijn als deze verloren zouden gaan. Ik vond het Sucevita klooster erg mooi. Deze is ommuurd en licht in een mooie tuin.

Prislop pas en naar Maramures

Nadat we uitgekeken waren op de beschilderde kloosters zijn we richting Maramures gaan rijden, waar onze volgende accommodatie zich bevond. Dit was best een lange rit, niet alleen vanwege de afstand, maar vooral omdat je volledig door de bergen rijdt. Snelwegen bestaan in dit deel van het land niet. We reden vanaf de Bucovina regio naar de Prislop pas. Dit was een mooie weg met prachtig uitzicht op de omliggende bergen. Het uitzicht vanaf de pas zelf was niet heel geweldig, maar de weg erheen maakte dat zeker goed. Onderweg stopten we om te lunchen, voordat we verder reden naar onze bestemming: Breb.

Breb is een traditioneel dorp in Maramures, waar toerisme nog opkomend is en mensen voornamelijk van landbouw leven. Verblijven kan eigenlijk alleen in homestays. De eigenaren van de homestay spraken geen woord Engels, maar met handen en voeten (en google translate) kwamen we er toch uit. ’s Avonds kregen we een huisgemaakt diner, dat je in de gezamenlijke eetkamer met andere gasten eet. De andere gasten spraken ook geen Engels, maar wisten ons wel duidelijk te maken dat we de lokale sterke drank moesten proberen. Ik sloeg dit over, omdat ik al genoeg ervaring met Palinka had en het niet mijn favoriete drinken is. Gelukkig konden ze mijn vader wel overhalen. Ze bleven hem maar Palinka shots aanbieden. We verbleven ’s avonds in de traditionele hut, wat een leuke ervaring was.

Maramures: bijzondere kerken en de vrolijke begraafplaats

We vervolgden onze reis terug richting Cluj-Napoca vandaag. Onze eerste stop was het Barsana klooster. Dit vond ik erg bijzonder om te zien. Dit klooster is in een heel unieke stijl gebouwd, waarbij veel hout wordt gebruikt. Het was een enorm complex en we hebben hier een hele tijd rondgelopen. We bezochten nog een aantal kleinere kerken in een vergelijkbare stijl, zoals de Budesti kerk en de Parascheva kerk. Ook bezochten we de Barsana kerk. Hiervoor moesten we een stukje door een soort weiland lopen en we vroegen ons af of we wel de goede kant op gingen. We kwamen uiteindelijk toch bij de kerk uit en hier kregen we een rondleiding van een vrijwilliger. Hij vertelde ons van alles over de geschiedenis van de stijl waarin de kerken in de omgeving zijn gebouwd. Hij sprak geen woord Engels, maar met google translate lukte het allemaal toch.

Onze volgende stop was de zogenaamde ‘vrolijke’ begraafplaats (Merry Cemetery). Dit is een begraafplaats waar alle graven op een bijzondere, kleurrijke manier versierd zijn. Het is inmiddels een van de meer toeristische plekken in de regio en je moet er zelf entree voor betalen. De begraafplaats ligt tegen de grens met Oekraïne en vanaf de weg die wij reden kon je zo Oekraïne zien liggen. We liepen even rond op de begraafplaats. Het is een gek gezicht om een begraafplaats te zien met zoveel kleur. Dit is helemaal het geval nu er ook een kerk met veel kleur op hetzelfde terrein gebouwd is. De versieringen van de graven vond ik wel interessant om te zien. Bij veel mensen wordt bijvoorbeeld hun beroep genoemd op de steen. Vanaf de begraafplaats reden we terug naar Cluj.

De laatste dag: Turda, Rimetea en Cluj

Toen was de laatste dag alweer aangebroken. We hadden de auto nog een dagje en besloten nog even op pad te gaan. Onze eerste stop was Turda, waar we op dag één ook gestopt waren om te lunchen. Deze keer bezochten we de zoutmijn. Dit is waar Turda bekend om staat. We kochten onze kaartjes en begonnen met het ontdekken van alle ruimtes in de mijn. Het is echt mega groot. Niet zo groot als de Wieliczka zoutmijn in Polen, maar er is hier wel meer een toeristische attractie van gemaakt.

We liepen eerst rond in de minder bezochte delen van de mijn en liepen toen naar de twee hoofdruimtes. Hier stond echt een mega rij voor de lift, dus wij zijn gaan lopen. Ik was ontzettend verbaasd over wat er allemaal te doen was in de mijn. Er is een heel attractiepark, inclusief reuzenrad, achtbaan en draaimolen. In de tweede ruimte is een meer, waar je bootjes kunt huren en kunt rondvaren. Wij hebben dit niet gedaan, maar we hebben wel even rondgelopen. Ik vond de mijn wel mooi en ik vond het interessant om de geschiedenis ervan te lezen, maar ik vond het wel intens dat er een heel attractiepark in de mijn was.

Na Turda zijn we naar Rimetea gereden. Dit is een dorpje met een bijzonder rotsformatie, beter bekend als Piatra Secuiului. We hebben een rondje gelopen door het dorpje en de rotsformatie bekeken, maar verder is er niet zoveel te doen in het dorp. Dit was perfect voor de laatste dag. Na Rimetea reden we terug naar Cluj om de auto in te leveren. Dit ging gelukkig allemaal zonder problemen. De rest van de middag en avond hebben we ergens koffie gedronken, zijn we naar een winkelcentrum geweest en hadden we nog een laatste avondmaal.

Wat nu?

’s Ochtends nam ik afscheid van mijn vader, die later die dag terugvloog naar Nederland. Ik reisde ’s ochtends met de trein naar de stad Iasi in het noordoosten van Roemenië. Hier zou ik een paar dagen blijven, voordat ik naar een van de minst bezochte landen in Europa zou gaan. Daarover meer in een volgend blog.