Transsylvanië: Kastelen en wilde beren

De komende dagen ga ik op zoek naar Dracula en beren. Ik ben namelijk terug in Roemenië. Een land waar ik twee keer eerder geweest ben, maar nog niet in deze regio. Samen met mijn vader maak ik een road trip door Transsylvanië. Transsylvanië stond al lang op mijn lijstje. De regio staat vooral bekend om het kasteel van “Dracula” en de Transfagarasan weg. Ik wilde vooral de kastelen van Bran en Peles en de Transfagarasan weg graag bezoeken. Ook vond ik een keer met de auto reizen in plaats van het openbaar vervoer wel een fijne afwisseling, helemaal omdat ik zelf niet hoefde te rijden.

Van boedapest naar Cluj

Ik reisde vanaf Boedapest naar Cluj-Napoca (of Cluj in het kort). Dit was een lange en ontzettend saaie treinreis, maar met wat vertraging kwam ik toch in Roemenië aan. Mijn vader was eerder die dag aangekomen, dus we hadden in het hotel afgesproken. We hebben even bijgepraat en zijn toen gaan slapen. De komende dagen zagen er namelijk ontzettend vol uit.

Cluj-Napoca: de hoofdstad van Transsylvanië

De eerste dag begonnen we met een ontbijtje in het hotel. De rest van de ochtend bezochten we de stad. Cluj wordt gezien als de hoofdstad van Transsylvanië. Het is de tweede stad van Roemenië en het is een echte studentenstad. We bezochten het oude centrum met een aantal pleinen en kerken. Ook kwamen per ongeluk op een Hongaarse markt terecht. Hier zagen we meteen dat in dit gedeelte van Roemenië nog veel Hongaarse invloed is. Dat komt doordat dit gebied ook lang onderdeel geweest is van Hongarije. Ook nu zie je dat de bouwstijl van de gebouwen er meer Hongaars uitziet dan in andere delen van Roemenië. Een deel van de bevolking hier spreekt ook Hongaars. Onderweg stopten we nog ergens voor een kopje koffie en toen was het tijd om de auto op te halen.

Onze eerste stop: lunch. Dit bleek moeilijker dan verwacht. We stopten uiteindelijk in Turda om daar te lunchen. De bezienswaardigheden van Turda stonden gepland voor de laatste dag, maar het was een leuke plek om even te lunchen. Na de lunch reden we verder naar Alba Iulia. In deze plaats is de grootste citadel van Roemenië te vinden. Ook was het een belangrijk militair en economisch centrum in de tijd van de Romeinen. We liepen hier even rond en bezochten twee kerken. Daarna reden we verder naar het dorpje Sebes. Dit dorpje is gesticht door de Saksen en was een belangrijk handelscentrum in de Middeleeuwen. In het dorpje zelf is niet zoveel te zien, maar we zijn even door het centrum gelopen. Toen was het tijd om door te rijden naar onze laatste stop van de dag: Sibiu. Hier aten we wat en toen zijn we snel gaan slapen.

Sibiu & de Transfăgărășan

Sibiu: een stad vol met ogen?

De volgende ochtend begon de dag alweer vroeg. Omdat we zo laat waren aangekomen in Sibiu, hadden we nog geen tijd gehad om de stad te bekijken. Dat moesten we dus ’s ochtends vroeg doen, omdat we ook een hele lange rijdag voor de boeg hadden. ’s Avonds was de stad ontzettend levendig en ik denk dat dat het overdag ook zou zijn geweest. Wij waren echter zo vroeg op dat er nog niemand buiten was, wat logisch was. De stad bestaat uit een boven- en een benedengedeelte. Het bovengedeelte heeft drie mooie pleinen, een aantal kerken en een aantal torens. Het benedengedeelte is het oudste gedeelte van de stad. Hier vind je voornamelijk woonhuizen en dit is nog een stuk minder opgeknapt dan het bovengedeelte. Wat opvalt is dat de huizen bijzondere daken hebben. Het lijkt namelijk of ze ogen hebben.

De Transfăgărășan: een bucketlist bestemming & wilde beren

De weg omhoog

Na wat rondgelopen te hebben in het stadje, haalden we ontbijt bij de supermarkt en begonnen we aan de lange rit. We gingen namelijk vandaag de Transfăgărășan rijden. Voor mij was dit echt een bucketlist bestemming en ik had hier dus ook ontzettend veel zin in. De Transfăgărășan is een populaire weg die door de bergen in Transsylvanië slingert en alleen in de zomer open is. Je hebt er prachtige uitzichten en je kunt er ook wilde beren spotten. Voordat we de weg zelf konden rijden, moesten we eerst naar de weg toe rijden. Dat was al een hele rit op zich.

Eenmaal aangekomen bij de Transfăgărășan begonnen we de klim naar boven, wel gewoon in de auto gelukkig. Onze eerste stop was een waterval. Je kon deze vanaf beneden niet heel goed zien, maar het was wel leuk om gezien te hebben. Vervolgens reden we door naar het gedeelte van de weg waar iedereen eigenlijk voor komt. Dit is een open gedeelte waar je de weg naar boven (of naar beneden) kunt zien slingeren. We reden een stuk naar boven en stopten onderweg een aantal keer om foto’s te maken van het uitzicht. Dit voldeed zeker aan mijn hoge verwachtingen. Het was prachtig.

Helemaal boven stopten we bij een meer. Hier is ook het officiële uitzichtpunt over de weg. We liepen hier wat rond. Het was hier in vergelijking met waar we tot nu toe geweest waren best wel koud. We waren ook wel hoog in de bergen, dus dat was op zich logisch. Het meer was mooi en ook hier was het uitzicht prachtig. Het is overigens wel ontzettend druk. Dit is duidelijk een van de meer toeristische plekken in Roemenië (en terecht).

De weg naar beneden

Nadat we het hier gezien hadden, reden we weer verder. We reden nu voornamelijk naar beneden. Al snel waren er ineens allemaal auto’s voor ons aan het remmen en stond iedereen ineens stil midden op de weg. We snapten niet helemaal wat er precies aan de hand was. Wat bleek? Er stond een beer langs de weg. Zomaar een wilde beer langs de weg zien, vond ik toch wel een rare ervaring. De beren weten dat hier veel toeristen zijn die hen voeren. Vandaar dat ze veel langs deze weg te vinden zijn. Tijdens onze rit naar beneden gebeurde dit nog een aantal keer. Ik denk dat we in totaal zo’n zeven beren hebben gezien. Op een gegeven moment zagen we een moederbeer met twee welpjes, die langs auto’s aan het rennen waren, duidelijk op zoek naar eten. Dat vond ik enigszins eng, maar gelukkig is er niets gebeurd.

Ik vond het heel gaaf om de beren in het wild gezien te hebben, maar ik vond het wel zorgwekkend om te zien hoe andere mensen hiermee om gingen. Het voeren van de beren alleen al is natuurlijk geen goed idee. Daarnaast waren er allemaal mensen die hun raam open deden om foto’s te maken. Dat is natuurlijk hartstikke gevaarlijk. Een paar weken voordat wij de weg reden, is er ook een toerist aangevallen door een beer die eten in zijn auto had en zijn raam open had. Ook waren er auto’s die heel dicht op de beren reden, waardoor de beren schrokken en wegrenden.

Nog een heel stuk rijden

Na eigenlijk al de hele dag in de auto te hebben gezeten, was het einde nog niet inzicht nadat we de Transfăgărășan hadden gereden. We zijn meteen doorgereden naar het dorpje Bran, waar een van de populaire kastelen in Transsylvanië is, zodat we daar meteen ’s ochtends naar toe konden. Bran was nog wel een heel stuk rijden. Toen we in Bran aankwamen, werden we wel beloond met een interessant uitzicht vanuit onze hotelkamer. Ons balkon keek namelijk uit op het kasteel. Al met al dus een hele geslaagde dag.

Een dag vol kastelen

Het “dracula kasteel” in Bran

Vandaag begonnen we de dag weer met een ontbijtje in het hotel. Het was compleet uitgestorven bij het ontbijt, dus dat was lekker rustig. Het programma van de dag bestond vandaag uit kastelen, kastelen en nog meer kastelen. We begonnen natuurlijk met het kasteel van Bran. Dit lag op loopafstand van het hotel, dus dat was handig. Omdat het hoogseizoen was en dit een van de meest populaire dingen is om te bezoeken in Transsylvanië (en Roemenië), gingen we zo vroeg mogelijk heen.

Het kasteel van Bran staat bekend als het kasteel van Dracula. Daar klopt eigenlijk helemaal niets van. Het kasteel heeft niets met Dracula te maken en de schrijver van het verhaal heeft het kasteel nooit bezocht. Deze link is ontstaan toen Roemenië open ging voor toerisme en Amerikaanse reisbrochures het kasteel begonnen aan te duiden als het kasteel van Dracula. Dit is ergens wel logisch, want de manier waarop het kasteel van Dracula in de boeken wordt beschreven, heeft wel veel weg van het kasteel.

We kochten onze tickets en begonnen de route door het kasteel. Het kasteel is heel anders dan de meeste kastelen in Europa waar ik geweest ben. Deze zijn altijd heel groots en hebben honderden kamers. Het kasteel van Bran is relatief klein en is gebouwd puur en alleen om met een familie in te wonen. Het ging minder om het laten zien van welvaart en het had ook geen verdedigingsfunctie. Ik vond het een mooi kasteel en interessant om meer over de geschiedenis van Roemenië te leren. Wel was het, zoals verwacht, ontzettend druk, waardoor je binnen soms moeilijk de informatie kon lezen. In de tuin van het kasteel was het een stuk rustiger. Hier hebben we nog even rondgelopen, voordat we terugliepen naar het hotel om de auto op te halen.

Het fort van Rasnov

We vervolgden onze road trip door Transsylvanië en reden richting Rasnov. Dit is een dorpje met een fort op een heuvel. Toen we de auto parkeerde en het laatste stukje omhoog liepen richting het kasteel, zagen we verrassend veel kinderen en een treintje dat heen en weer leek te rijden tussen de parkeerplaats en het kasteel. We kwamen erachter dat deze niet naar het kasteel ging, maar naar het naastgelegen dino park, wat een hoop verklaarde.

Bij het fort zelf was het, in tegenstelling tot Bran, vrij rustig. Dit komt, denk ik, deels doordat het fort binnen gesloten is vanwege renovatie. We liepen dus aan de buitenkant van het kasteel rond. Omdat het fort op een heuvel ligt, heb je een mooi uitzicht over de omgeving. Verder was er niet heel veel te zien, dus na een uurtje liepen we weer terug richting de auto. We stopten even voor een koffietje en reden door naar het volgende kasteel.

Het Peles kasteel

Onze laatste stop van de dag was het kasteel van Peles. Dit is na Bran het meest populaire kasteel in Transsylvanië. Van Rasnov naar Peles is het normaalgesproken een uurtje rijden. Wij hebben hier ruim drie uur over gedaan, omdat er een enorme file stond. Het is nog steeds niet helemaal duidelijk wat nu precies de reden hiervoor was. Na deze onverwacht lange reis was de parkeerplaats bij het kasteel ook nog voel. Uiteindelijk hebben we hier niet heel lang voor hoeven te wachten gelukkig. We gingen snel wat eten en kochten daarna onze tickets voor het kasteel. We moesten even wachten totdat er een Engelstalige tour vertrok, maar als snel mochten we naar binnen.

Het kasteel van Peles was een zomerpaleis van de koninklijke familie. Dit kasteel voelt meer aan als een kasteel zoals ik dat ken in plaats van een groot huis, zoals bij het kasteel van Bran. Het is een stuk ruimer opgezet. Dit was fijn, want daardoor voelde het binnen wat minder druk. We kregen uitleg over het kasteel, maar doordat de groep vrij groot was, kon ik dit moeilijk volgen. Het kasteel is prachtig van binnen en ik vermaakte me prima door alleen het interieur te bekijken. De buitenkant is normaalgesproken ook mooi, maar bij ons stond deze in de steigers. Dat was een beetje jammer. Naast het kasteel ligt een watercentrale, wat vader net zo interessant leek te vinden als het kasteel zelf (grapje).

Brașov

Vanaf Peles reden we naar Brașov, een stad in Transsylvanië waar ik goede dingen over gehoord had. We kwamen laat aan en ik had het enigszins gehad met het drukke programma, dus ik besloot ’s avonds binnen te blijven. Vader is nog wel op pad geweest en liet zien dat er een feest gaande was op het plein voor ons hotel.

De volgende dag gingen we op pad in de stad. We begonnen de dag met een ontbijtje buiten de deur, wat erg lekker was. Daarna liepen we naar de witte en zwarte torens. Dit zijn twee oude verdedigingstoren, waar je een mooi uitzicht hebt over de stad. Het pad hier naartoe loopt langs een rivier en door het bos, wat zorgde voor een mooie wandeling. Daarna liepen we even door het centrum dat allerlei gezellige pleinen heeft en bezochtten de zwarte kerk. De zwarte kerk heeft zijn naam gekregen door een brand die ervoor zorgde dat de stenen waar de kerk van gemaakt is verkoold zijn.

’s Middags hebben we de stad van een andere kant bekeken. We namen de kabelbaan naar een uitzichtpunt op een berg in de stad. De kabelbaan was druk en we hebben iets meer dan een uur in de rij gestaan om naar boven te komen. Brasov heeft een soort Hollywood sign, maar dan met de naam van de stad. Dit ligt naast het uitzichtpunt, maar omdat deze letters zo groot zijn, kun je deze eigenlijk helemaal niet zien vanaf hier. Het Brasov Sign is een stuk beter zichtbaar vanaf beneden in de stad. Het uitzichtpunt is wel mooi. Je hebt vanaf hier uitzicht op de stad en de bergen in de omgeving. Nadat we Brasov gezien hadden, vertrokken we richting een van onze laatste bestemmingen in Transsylvanië: Sighișoara.

Sighișoara

Sighișoara is een klein stadje met een middeleeuws centrum. We verbleven iets buiten het centrum in een guesthouse, waar de eigenaren meer Duits dan Engels spraken, dus de Duitse taalvaardigheid werd even op de proef gesteld. ’s Avonds hebben we een rondje gelopen in het centrum en daarna zijn we ergens wat gaan drinken en uiteindelijk blijven hangen om te eten. Sighișoara is niet zo groot, dus we hadden een groot deel van de bezienswaardigheden al gezien.

De volgende ochtend hebben we nog even door het centrum gelopen en de torens bezocht, waar Sighișoara om bekend staat. Sighișoara is denk ik mijn favoriete stadje in Transsylvanië. Het is wel ontzettend toeristisch, maar wij waren eigenlijk al weg toen de dagtours met de toeristen eraan kwamen. Het centrum is compact, kleurrijk en gezellig, maar na een uurtje of twee rondlopen, heb je eigenlijk alles wel gezien.

Een nieuw plan

Na Sighișoara kwamen we erachter dat we ons plan behoorlijk wat sneller ging dan we eigenlijk gepland hadden. We besloten daarom de route wat uit te breiden. We zouden eigenlijk een rondje maken in Transsylvanië, maar we besloten om ook naar de districten Bucovina en Maramureș te rijden. Bucovina staat bekend om zijn beschilderde kloosters en Maramures is een nog onbekende regio, die vooral bezocht wordt voor de bergen, kloosters in een bijzondere bouwstijl en de ‘vrolijke’ begraafplaats. Meer over wat we precies gedaan hebben kun je lezen in een volgend blog.