Op naar Australië & Melbourne

Na Kuala Lumpur was het tijd om naar het echte startpunt van mijn reis te gaan. Ik vloog via Singapore naar Melbourne en vanaf daar zal ik mijn reis langs de oostkust van Australië beginnen. Hieronder kun je lezen wat ik gedaan heb, hoe Melbourne me bevallen is en wat ik tot nu toe van het reizen zelf vind.

Naar Australië

Kuala Lumpur naar Singapore

Mijn vlucht van Kuala Lumpur naar Singapore was pas ’s avonds, dus zoals ik in mijn vorige blog als schreef, had ik nog de hele dag in Kuala Lumpur. Ik vloog met Scoot, wat een soort Ryanair van de langeafstandsvluchten is. Even voor het idee: je moet betalen voor eten en je mag je eigen eten niet meenemen, er zijn geen schermen, je moet zelfs betalen om je telefoon op te laden. Ik had me dus op alles voorbereid. Tegen mijn verwachting in kon ik op het vliegveld eigenlijk meteen doorlopen naar de check-in balie. Ik begon iets meer hoop te krijgen dat de reis misschien toch niet zo dramatisch zou worden.

Dat was iets te vroeg gehoopt, helaas. Bij de check-in balie hebben ze een half uur mijn paspoort gecheckt en waren ze ervan overtuigd dat ik geen visum had. Ik heb mijn visum laten zien, maar ze bleven ervan overtuigd dat ik geen visum had. Na een half uur bij de balie gestaan te hebben, kwamen ze erachter dat mijn visum digitaal was (dat had ik al drie keer gezegd en alle Australische visa zijn digitaal). Toen hebben ze me gelukkig toch ingecheckt en was er uiteindelijk niets aan de hand. De vlucht naar Singapore was weer een uurtje, dus dat was helemaal prima.

Singapore naar Melbourne

Toen had ik een overstap van ongeveer zes uur op Singapore. Ik heb wat rondgelopen op het vliegveld en heb snacks gehaald voor in het vliegtuig. Je vraagt je misschien af waarom ik snacks nodig heb voor in het vliegtuig. Nou, dat is een leuk verhaal. De vlucht naar Melbourne zou zeven uur duren en je kreeg dus geen eten. Ook doen ze niet aan allergie-informatie, dus ik kon ook geen eten bestellen. Normaal mag je in dat geval je eigen eten meenemen, maar dat moet je eerst aangeven. Ik heb daar over gebeld en gemaild voordat ik wegging, maar niemand leek te weten waar ik het over had. Uiteindelijk heb ik maar gewoon wat snacks gehaald en hoopte ik dat ik daar geen problemen mee zou krijgen. Het was een nachtvlucht, dus dat maakte de hele situatie iets makkelijker, maar toch: geen pluspunten voor de klantenservice.

Om 1.45 was het tijd om te boarden. Het was eigenlijk wel een prima vliegtuig en ik had genoeg ruimte. Heb ik toch nog iets positiefs over Scoot te zeggen. Ik heb eigenlijk de hele vlucht geslapen, niet heel goed, maar beter iets dan niets (en ik heb ook geen problemen gehad met het eten dat ik had meegenomen). De paspoortcontrole en douane ging eigenlijk ook best snel. Mensen om me heen in beide rijen werden ondervraagd en hele tassen werden over hoop gehaald, maar ik kon eigenlijk zo doorlopen. Eindelijk in Australië!

De stad

Melbourne is een grote stad met moderne gebouwen, heel veel koffietentjes en street art verstopt in smalle steegjes. De sfeer vind ik vergelijkbaar met Berlijn. Ik ben eigenlijk nooit zo’n fan van grote steden, helemaal niet als er vooral grote gebouwen zijn. Melbourne is daar blijkbaar een uitzondering op. De stad heeft me positief verrast. Ondanks dat het een drukke stad blijft, is de sfeer relaxed en voelt het heel veilig. De weg vinden is vrij makkelijk, wat ook helpt, en er is ook veel groen in de stad te vinden. Er is eigenlijk niet eens zo mega veel te zien, maar het rondlopen in de stad vond ik vooral leuk. Er is dus heel veel street art, mooie parken, een aantal leuke markten en gezellige koffietentjes. Ik heb ook nog een rondje gelopen in het park waar de Grand Prix van Australië een paar weken geleden gehouden werd.

Ik ben uiteindelijk tien dagen gebleven, omdat dat even zo uit kwam met het vervolg van mijn reis. Tien dagen was misschien net iets te lang, maar ik heb zo wel mijn reis rustig kunnen beginnen. Het hostel waar ik verblijf, is ook heel mooi (en schoon). Hieronder wat foto’s die ik in Melbourne gemaakt heb.

St. Kilda

Hoewel het centrum van Melbourne niet heel dichtbij de kust is, heeft het wel meerdere wijken die aan de kust liggen. Ik ben een dag naar een van die wijken geweest, namelijk St. Kilda. Veel backpackers verblijven hier in plaats van in het centrum. Ik heb ervoor gekozen om niet in St. Kilda te verblijven, omdat ik het weer niet geweldig zou zijn en ik er meer kwam voor de stad dan voor het strand. Ik kom nog genoeg strand tegen tijdens de rest van mijn oostkust trip.

Vanaf het centrum ging ik samen met iemand van mijn hostel met de tram naar St. Kilda. Het systeem dat ze hier gebruiken voor kaartjes voor het ov is eigenlijk hetzelfde als het ov-chipkaart systeem in Nederland. Na een half uurtje kwamen we aan in St. Kilda. De wijk voelt echt als een toeristisch dorpje aan zee. Totaal anders dan het centrum van Melbourne. Daarna liepen we naar het strand van St. Kilda. Het was wel mooi weer, maar het was te koud om echt naar het strand te gaan. Daarom hebben we een stukje langs het strand gelopen. Het strand zelf was wel prima, maar niet echt bijzonder. Zie de foto hieronder. Toen we klaar waren met de wandeling langs het strand, hebben we de tram weer terug genomen. Eerst strand in Australië, niet super succesvol.

Phillip Island

Phillip island is een populaire dag trip om te doen vanuit Melbourne. Ik heb dit met een tour gedaan. De dag begon met ongeveer twee uur rijden naar het eiland. Onze gids vertelde ons onderweg wat dingen over Melbourne en ook over Phillip island. Onze eerste stop was het Koala Conservation Reserve. Daar heb ik voor het eerst Koala’s gezien, en van dichtbij ook! Daarna zijn we naar een soort uitzichtpunt geweest, waar je een mooie wandeling langs de kust kon maken. Daar hebben we ook baby pinguïns gezien. Heel leuk!

Na deze wandeling was het tijd voor het hoogtepunt van de tour: de pinguïn parade. Op Phillip island wonen de kleinste pinguïns ter wereld. Ze zijn maar maximaal 33 centimeter groot en leven op het eiland in het wild. Overdag zijn ze aan het zwemmen in de zee, maar vlak na zonsondergang komen ze het land op. Er is een speciale tribune waar je de pinguïns het land op kunt zien komen. Dat is dus precies wat ik ook gedaan heb. Je mag geen foto’s maken, dus dat heb ik ook niet gedaan. Hieronder heb ik wel een paar foto’s toegevoegd die ik van de website afgehaald heb om jullie een idee te geven. Na de pinguïnparade was het alweer tijd om terug naar Melbourne te gaan.

Het reizen tot nu toe

Jetlag

Ondanks dat ik Melbourne echt een leuke stad vind, is het tot nu toe niet alleen maar leuk geweest. Ik heb ontzettende last gehad van een jetlag (en nog steeds eigenlijk). Daardoor vond ik het moeilijk om de hele dag in de stad rond te lopen. Ik was steeds zo moe overdag en kon dan ’s avonds niet slapen, want dan is het natuurlijk overdag in Nederland. Ik lijk maar niet te kunnen wennen aan het tijdsverschil en ik weet niet helemaal waarom. Normaal heb ik daar eigenlijk helemaal niet zoveel last van, maar om een of andere reden nu dus wel. Heel vervelend.

Mensen ontmoeten

Ook is het wat moeilijker om aansluiting te vinden, omdat er vooral veel mensen zijn die hier voor een jaar of langer op een working holiday visum zijn. Zij gaan wat minder de stad in en zijn vooral aan het werk of op zoek naar werk. Dat is natuurlijk voor mij niet het geval, dus dat maakt het soms wel lastig om mensen te vinden om dingen samen mee te doen. Ook omdat de meeste mensen die de oostkust gaan doen, beginnen in Sydney. Gelukkig heb ik na een paar dagen een aantal mensen gevonden om wat dingen samen mee te doen.

Het reizen zelf

Het reizen zelf is ook anders dan ik gewend ben. Het zelf koken, hostels met 100+ mensen, grote dorm rooms, andere soort mensen in hostels, het is allemaal toch best anders dan in Zuidoost Azië of Europa. Ook daar had ik meer moeite meer dan ik verwacht had. Inmiddels heb ik daar wel mijn weg in gevonden, maar in het begin vroeg ik me echt af waarom ik per se hierheen wilde.

Daar komt ook nog bij dat het reizen zonder einddatum een rare ervaring is. Juist omdat ik geen einddatum heb, heb ik niet de neiging om elke dag heel veel te gaan doen. Ik laat mijn plannen wat meer van andere mensen afhangen, wat in deze situatie niet heel handig was omdat ik moeite had met mensen ontmoeten. Ik hoef ook niet zo snel mogelijk door te reizen. Daardoor blijf je ook sneller ergens hangen. Ik ben bijvoorbeeld nu tien dagen in Melbourne geweest. Dat is best lang, eigenlijk te lang. Ik vind de balans tussen niet haasten en ergens te lang blijven hangen moeilijk te vinden.

What’s next?

Inmiddels heb ik wel plannen om verder te reizen. Ik ga van maandag tot woensdag een roadtrip doen met drie anderen naar de Great Ocean Road en Grampians National Park. Ik heb ook een buspas gekocht waarmee ik langs de rest van de oostkust zal gaan reizen. Na de Great Ocean Road en de Grampians ga ik nog een dagje terug naar Melbourne en dan neem ik de bus naar Sydney, waar ik waarschijnlijk een weekje zal blijven. Vanaf daar zal ik langs de oostkust naar Cairns reizen in ongeveer twee maanden.