Het working holiday leven in Melbourne

Vanuit Christchurch vloog ik met een overstap in Auckland terug naar Melbourne. Eenmaal terug in Melbourne, deze keer met working holiday visum, had ik twee taken: een baan vinden en woonruimte vinden. Dat was nog al een overgang van een half jaar eigenlijk geen verantwoordelijkheden hebben. Ik was van plan om in ieder geval een paar maanden in Melbourne te blijven om even een beetje stabiliteit te hebben. Melbourne leek me een goede keuze, omdat ik wist dat ik de stad leuk vond en al een aantal mensen kende. Het zal je misschien niet verbazen, maar dit verliep natuurlijk weer niet zoals ik eigenlijk wilde. Daarover hieronder meer.

Melbourne

Inmiddels was ik voor de vijfde keer terug in Melbourne en begon het een beetje als thuiskomen te voelen. Ondanks de vele bezoekjes aan de stad, viel er nog veel te ontdekken. Er is altijd iets nieuws gaande en veel van de buitenwijken had ik nog niet bezocht. Veel van de mensen die ik hier heb leren kennen toen ik de vorige keren in Melbourne was, waren naar wijken buiten het centrum verhuisd, dus dat was een uitgelezen kans om ook de buitenwijken te zien. Genoeg te doen dus. Het ov kan ik inmiddels met mijn ogen dicht navigeren en ik begon al wat favoriete plekken in de stad te creëren.

De zoektocht naar woonruimte

De eerste week verbleef ik in Space hotel. Dit is het hostel waar Maren werkt en dit is een beetje mijn tweede thuis geworden. Vanuit hier zocht ik naar een kamer in een gedeeld huis. Ik had al gehoord dat dit nog al een uitdaging was, want er is veel competitie en veel huisbazen willen geen kamers voor korte termijn verhuren. Daardoor blijven veel backpackers uiteindelijk maandenlang in hostels wonen. Daar had ik absoluut geen zin in na 6 maanden van hostel naar hostel te hebben gereisd. Gelukkig had ik ontzettend veel geluk en had ik binnen een week een kamer in een appartement tien minuten met de tram van het centrum af. Dat was het einde van het hostelleven en daarmee heb ik ook meteen mijn eerste taak van mijn lijstje af kunnen strepen. Woonruimte zoeken, check!

De zoektocht naar een baan

Ik mocht dan geluk hebben gehad met het vinden van een kamer, maar dat gold niet voor het vinden van een baan. De meeste mensen met een working holiday visum werken hier in de horeca. Dat is nu net een sector waar ik niet zo veel ervaring in heb, dus dat maakte het niet makkelijker. Ook willen veel bedrijven geen mensen aannemen op een working holiday visum, omdat je maar zes maanden voor dezelfde werkgever mag werken. Mijn dagen bestonden dus vooral uit de hele dag cv’s uitdelen en opsturen. Volgens mijn Excel bestand waarin in mijn sollicitaties heb bijgehouden, heb ik meer dan 200 sollicitaties verstuurd, waarvan er 1 succesvol was. Ik begon met langzamerhand af te vragen wat precies het nut van een working holiday visa is als niemand backpackers wil aannemen…

Melbourne favorieten

Ondanks mijn onsuccesvolle zoektocht naar werk, genoot ik wel van mijn leven in Melbourne. Een beetje structuur deed me goed. Eindelijk hoefde ik me niet constant te verplaatsen, me niet iedere dag af te vragen waar ik ging slapen en niet steeds dezelfde gesprekken met nieuwe mensen te voeren. Ik had een groepje met mensen waar ik veel mee op trok en als zij aan het werk waren, was ik sollicitaties aan het versturen. Ik had een keuken die ik niet met 50 mensen hoefde te delen, dus ik kon eindelijk weer normaal koken. Dat was iets wat ik verbazingwekkend genoeg best wel gemist had.

Als ik geen sollicitaties aan het versturen was, was ik de stad aan het ontdekken en kreeg daardoor al snel wat plekken waar ik veel te vinden was. Zo gingen we iedere woensdagavond naar the Queen Victoria Night Market. Dit is een markt met allerlei soorten eten, drinken, handgemaakte spullen en entertainment. De Queen Victoria markt is overdag ook leuk, maar ik vind de nachtmarkt toch nét iets leuker. In het weekend was ik altijd in Fitzroy te vinden. Hier is op zaterdag en zondag de Rose Street Artist Market en de Fitzroy Market. De Rose Street Artist Market heb ik wel vaker in mijn blogs genoemd. Hier kun je vooral veel lokale handgemaakte spullen vinden. De Fitzroy Market heeft meer tweedehands kleding. Ook erg leuk.

Fitzroy is sowieso een wijk waar ik veel kwam. Er zijn heel veel leuke restaurants, winkels en cafés. Ook een aantal van mijn favoriete bars en clubs zitten in Fitzroy. Het is een wijk vol met street art, tweedehands winkels en verstopte leuke plekjes. Ik woonde niet heel ver van Fitzroy af, dus dat was ook leuk.

St. Kilda en de Carlton Gardens

Het weer begon langzamerhand ook beter te worden. Als het mooi weer is, is St. Kilda the place to be. Daar is namelijk het strand. Het strand is niet echt bijzonder, maar het is wel gezellig en het is een stuk beter uit te houden aan het water dan midden in de stad. Toch zijn er in de stad ook veel groene plekken, waar het prima vertoeven is in de zon. Ik was veel in Carlton Gardens of in South Bank bij de Yarra rivier te vinden. Dat was een goede afwisseling als ik de hele dag binnen sollicitaties had verstuurd. South bank en St. Kilda zijn ook goede plekken om de zonsondergang te kijken, maar mijn favoriete plek daarvoor is het dakterras van Space hotel. Het uitzicht over de Melbourne Skyline is daar als het donker is ook prachtig.

Andere favorieten

Andere noemenswaardige Melbourne favorieten zijn Bench Coffee en Little Rogue. Little Rogue heeft de beste matcha in Melbourne en Bench Coffee de beste ijskoffie. Daarnaast moet ik ook MS Collins en Storyville noemen. MS Collins was onze standaard donderdagavond en storyville is een bar/club die gezellig is in het weekend. Fifty-Five is ook een leuke bar, die meer ingericht is als huiskamer dan als bar. Electric Union en Naked for Satan zijn mijn favoriete rooftop bars.

Vrienden maken

Naast de stad ontdekken en een baan zoeken probeerde ik ook een sociale kring op te bouwen. Dit vond ik lastiger omdat ik in een huis woonde met een getrouwd stel, dus daar had ik niet zoveel aan. Veel mensen op een working holiday reizen ook al snel verder, dus dat was ook niet echt succesvol. Verder kende ik Maren en ben ik een beetje in haar vriendengroep opgenomen. Er werd eigenlijk altijd wel iets georganiseerd en zo eindigden we vaak op het dakterras van Space Hotel, bij de Queen Vic markt of in MS Collins.

Daarnaast ging ik veel naar meet ups die speciaal georganiseerd werden voor mensen die op een working holiday visa naar Melbourne verhuisd waren. Zo heb ik ook veel mensen leren kennen en ben ik een aantal keer gaan brunchen, minigolven en heb ik een bar crawl gedaan. Ik ben ook nog naar twee concerten geweest. Dat was ook ontzettend leuk en ik was blij dat ik dat eindelijk weer kon doen.

Melbourne cup en mijn verjaardag

Met de vriendengroep van Maren ben ik ook naar de Melbourne cup geweest. Dit is een heel groot evenement, waar mensen vanuit heel Australië heen komen en zelfs een officiële vrije dag voor is. Het is een paardenrace waar iedereen heel netjes gekleed naar toe gaat. Alles is mega formeel, maar ik had het idee dat mensen er vooral heen gingen om te drinken. Ik zou eigenlijk niet gaan, want ik heb niet echt interesse in paardenracen, maar ik kreeg een ticket van iemand die toch niet kon, dus besloot ik toch maar te gaan. Het is wel iets wat je waarschijnlijk maar een keer doet. Ik vond het hele evenement niet echt bijzonder, maar het was wel een grappige ervaring.

Mijn verjaardag heb ik ook in Melbourne gevierd. Toevallig was Kiera, die ik in Agnes Water heb leren kennen, in Melbourne tijdens mijn verjaardag en ben ik met haar en Maren wat gaan drinken. Het was voor het eerst in jaren dat ik iets aan mijn verjaardag gedaan heb en het was heel gezellig. Kiera en ik zijn de volgende dag nog naar de Rose Street Artist market geweest, wat zoals altijd een succes was. Fun fact voor de liefhebbers: Troye Sivan woont in Melbourne en we kwamen hem die dag tegen bij die markt.

Een baan gevonden

Na twee maanden en tweehonderd sollicitaties was er eindelijk licht aan het einde van de tunnel. Ik had een baan gevonden! Alleen was dit niet in Melbourne. Ik had mijn zoekgebied uitgebreid en was ook gaan zoeken naar banen die tellen voor mijn 88 dagen. Dat leek niet veel succesvoller. Tot nu dus.

Die 88 dagen heb je nodig om een tweede Working Holiday Visum aan te kunnen vragen. Ik weet nog niet of ik dat ga doen, maar als ik die dagen doe, heb ik in ieder geval de optie. Niet alle soorten werk tellen voor de 88 dagen. In tegendeel, de meeste banen tellen niet. Het enige dat namelijk telt is werken op een boerderij in een regionaal gebied of werken in de horeca in bepaalde postcodegebieden. Ik had op een Facebook advertentie voor een baan bij een Roadhouse in noord Queensland gereageerd en vijf minuten later een goede twee minuten gebeld met de manager. Of ik zo snel mogelijk naar Queensland kon komen, want ze konden mijn hulp wel gebruiken.

Na even gecheckt te hebben of het geen scam was, begon ik met alle voorbereidingen. Ik moest nog heel wat doen, want een verhuizing naar Queensland stond nou niet echt op de planning. Ik boekte vliegtickets voor de volgende dag, sloeg een hoeveelheid aan spullen in die ik dacht niet te kunnen missen in drie maanden in de middle of nowhere en zegde mijn kamer op. Dat laatste heeft gelukkig een opzegtermijn van een week hier, dus dat was makkelijker dan ik dacht. De volgende dag pakte ik mijn spullen in, nam afscheid van mijn net gemaakte vrienden en vertrok richting het vliegveld. Volgende stop: Townsville.