Nieuw-Zeeland: Wanaka, Fox Glacier & Nelson

Tijdens het volgende deel van mijn reis door Nieuw-Zeeland stonden er nog veel meer spectaculaire dingen op het programma. De Roy’s Peak hike in Wanaka, een helikoptervlucht en wandeling over een gletsjer in Fox Glacier en een paar dagen in Nationaal Park Abel Tasman, allemaal stuk voor stuk dingen waar ik ontzettend naar uit keek, en die ik uiteindelijk niet heb kunnen doen. Deze bucket list activiteiten maakten plaats voor een net zo angstaanjagend busreisje en een eerdere vlucht terug naar Melbourne. Wat er allemaal precies is gebeurd, kun je hieronder lezen.

Wanaka

Na een week in Queenstown was het tijd om verder te reizen. Mijn volgende stop: Wanaka. Het hoogtepunt van Wanaka (letterlijk) is de hike naar Roy’s Peak. Daarnaast zijn er ook nog twee andere toeristische attracties die niet minder met elkaar te maken konden hebben. De eerste is een specifieke boom in het Wanaka meer met de toepasselijke naam ‘de Wanaka boom’. Hele hordes met toeristen komen naar Wanaka puur en alleen om deze boom te bekijken. Dat moest ik natuurlijk met mijn eigen ogen zien.

De andere reden waarom mensen naar Wanaka komen is een bioscoop. Deze bioscoop is natuurlijk niet zomaar een bioscoop. Je kunt geen online kaartjes kopen, je krijgt geen stoelen toegewezen en buiten gewone bioscoop stoelen, kun je ook in een omgebouwde auto of op een bank zitten. Voordat de film begint, kun je een bestelling doorgeven als je iets wilt eten in de pauze. Dit zijn hele maaltijden, maar ook vers gebakken koekjes. Dat vond ik klinken als iets wat ik zelf mee moest maken.

Aankomst en wandeling langs het meer

Ik nam de bus van Queenstown naar Wanaka. Dit was nog geen twee uur rijden en met wel drie mensen in de bus, besloot de chauffeur een extra stop bij een uitzichtpunt over het meer van Queenstown te maken. Eenmaal in Wanaka liep ik naar mijn hostel. Het hostel lag op een heuvel en had ontzettend mooi uitzicht over het meer waaraan Wanaka ligt. Daarnaast was het een klein hostel dat meer aanvoelde als een gedeeld huis. Dat soort hostels zijn mijn favoriete hostels. Na mijn spullen in het hostel gedumpt te hebben, besloot ik om een wandeling langs het meer te maken. Het meer is groot. Ik heb zo’n twee uur gelopen en ik heb niet eens om de helft van het meer gelopen. De omgeving van Wanaka is prachtig. Het meer is heel helder en het is omringd door bergen.

Ook heb ik natuurlijk even een kijkje genomen bij de welbekende Wanaka Tree. Het is een leuke fotospot, maar verder is het gewoon een boom, precies wat ik eigenlijk al verwacht had. Het waaide de hele dag al mega hard, maar het begon nu ook nog te regenen. Daarom besloot ik maar terug te gaan naar mijn hostel. Ik ging nog even langs de supermarkt en daar vond ik misschien wel de grootste verrassing van Wanaka: allemaal Nederlandse producten. Helemaal blij met mijn stroopwafels ging ik terug naar mijn hostel, waar ik alvast begon aan wat Working Holiday voorbereidingen en een poging deed tot wat blogs schrijven.

Regen verpest alles

De volgende dag wilde ik eigenlijk de hike naar Roy’s peak doen. Helaas was het weer echt een drama, een terugkerend probleem. Voor mijn eigen veiligheid besloot ik dat toch maar niet te doen en ik hoopte dat het weer de volgende dag beter zou zijn. Het regende de hele dag en ik besloot maar even een chill dagje in te lassen, maar dat was geen straf met het uitzicht vanuit de ‘woonkamer’ van het hostel. Hieronder nog wat foto’s van de omgeving van Wanaka toen het nog niet met bakken uit de lucht kwam.

Helaas was de situatie met het weer de volgende dag nog slechter en kwam ik erachter dat het in heel Nieuw-Zeeland noodweer zou worden. Dat was niet een heel lekker vooruitzicht voor mijn plan om de Roy’s peak wandeling te doen en al helemaal niet voor de rest van mijn reis. Mijn volgende stop zou namelijk Fox Glacier zijn. Een helikopter vlucht en een glacierwandeling in de storm en stromende regen zag ik niet echt zitten.

De rest van deze dag besteedde ik aan het opnieuw plannen van de rest van mijn tijd in Nieuw-Zeeland met het slechte weer in mijn achterhoofd. ’s Avonds bracht ik een bezoekje aan de bioscoop. Zodra je het gebouw binnenstapt, voelt het alsof je 30 jaar teruggaat in de tijd. Er was inderdaad een omgebouwde auto waar je in kon zitten. Dat leek me toch niet echt comfortabel, dus ik ging maar voor de bank. Vanaf de bank keek ik de Barbie film en in de pauze kocht ik een versgebakken koekje. Al met al, een geslaagde avond.

Fox Glacier

Een beetje teleurgesteld verliet ik Wanaka de volgende ochtend. Ik had echt graag de Roy’s peak hike willen doen, maar dat zat er helaas deze keer niet in. Nu heb ik in ieder geval een reden om terug te komen. Op naar de volgende bestemming dan maar. Ik wachtte op mijn bus naar Fox Glacier. Dit bleek uiteindelijk meer een minivan en er zaten welgeteld vier mensen in de bus. Er werd ons verteld dat deze bus ons tot de Haast pass zou brengen en dat we daar moesten overstappen naar een andere bus die ons dan naar Fox Glacier zou brengen.

Het was een reis van zo’n zes uur door de bergen. De reis was prachtig, ondanks de hoeveelheid regen die naar beneden kwam. Het enige voordeel van de regen was dat alles ontzettend groen was en de watervallen goed zichtbaar waren. Tegen het einde van de middag kwamen we in Fox Glacier aan. Ik liep samen met iemand anders uit de bus naar mijn hostel, waar wij samen met twee anderen de enige gasten waren. Ook dit hostel voelde als een gedeeld huis en de eigenaar was ontzettend aardig.

Letterlijk wakker geschud

Met de weersvooruitzichten voor de volgende dagen, had ik de hoop op een helikoptervlucht en gletsjerwandeling al opgegeven, maar ik hoopte nog wel een wandeling naar een uitzichtpunt op Fox Glacier te kunnen doen en misschien nog een wandeling te doen om glimwormen te zien. Toen ik de volgende dag wakker werd, verdween ook die hoop als sneeuw (of regen in dit geval) voor de zon.

Het begon al met de manier waarop ik wakker werd. Ik voelde ineens mijn hele bed trillen en ik dacht eerst dat iemand in het bed boven me zich omdraaide, maar er was niemand in dat bed en het bleef maar doorgaan. Toen besloot ik om te googelen of er misschien een aardbeving geweest was. Dat had ik goed bedacht. Er was inderdaad een aardbeving geweest, en een heftige aardbeving ook nog. Gelukkig heeft hij weinig schade en geen gewonden/doden veroorzaakt. Het was een rare ervaring, maar heb ik dat ook weer meegemaakt.

Een oneindige hoeveelheid regen

Na dit vreemde begin van de dag liep ik naar de keuken en toen ik naar buiten keek, zag ik dat de straten overstroomt waren. Het regende nog steeds ontzettend hard. Het was alsof er een tropische regenbui naar beneden kwam, maar dan de hele dag lang. Ik heb nog nooit zoveel water naar beneden zien komen. De rest van de dag keek ik films en series op de bank in de gemeenschappelijke ruimte met warme chocolade melk en mijn in Wanaka gekochte stroopwafels. Geen slechte activiteit, maar niet helemaal waarom ik in Fox Glacier was. Ik wilde eigenlijk de volgende dag doorreizen, maar de bus ging maar eens per twee dagen, dus dat kon ik vergeten. Dat werd dus nog een dag in Fox Glacier, waar echt niets te doen is.

Ook de dag erna kwam er een gigantische hoeveelheid water naar beneden en zat er niets anders op dan binnen blijven. Mijn warme chocolademelk, stroopwafels en ik waren weer op dezelfde bank te vinden. Deze keer met het nieuwe ‘Hoe overleef ik?’ boek en die was uit aan het einde van de dag. Zo heb ik me toch nog vermaakt.

De horror busrit van Fox Glacier naar Nelson

Met Fox Glacier als nieuw dieptepunt van mijn Nieuw-Zeeland reis reisde ik verder. Het zag er niet naar uit dat het weer beter zou worden, dus besloot ik mijn vlucht naar Melbourne te vervroegen. Daarmee werd Fox Glacier het eindpunt van mijn reis, maar laten we eerlijk zijn, mijn reis was eigenlijk al afgelopen toen ik in Wanaka aankwam. Maar goed, het weer kun je niet veranderen en soms zit dat nu eenmaal tegen. Jammer, maar niets aan te doen.

Vanuit Fox Glacier reisde ik via Greymouth naar Nelson. Die reis was een avontuur op zichzelf. De waterval die uit de lucht kwam, was nog steeds niet gestopt en ik dacht echt dat de bus geannuleerd zou worden. Deze hele reis zou namelijk door de bergen en langs de kust gaan en met zoveel regen had ik eigenlijk verwacht dat dat onveilig zou zijn. Daar dachten ze in Nieuw-Zeeland blijkbaar anders over. Ondanks dat het nog geen vijf minuten lopen was naar de bushalte, was ik (en mijn backpack) compleet doorweekt toen ik daar aankwam. Mijn regenjas en regenhoes voor mijn backpack waren duidelijk niet bestand tegen deze hoeveelheid regen. Ik was blij toen ik in de bus zat en de komende negen uur droog zou zitten. Althans, dat was wat ik dacht. Hieronder een foto van de staat van de weg van Wanaka naar Fox Glacier, waar ik gelukkig niet meer overheen hoefde.

Op naar Greymouth

In Fox Glacier was ik de enige in de bus en de buschauffeur vertelde me dat ik ook de enige was die door ging naar Nelson. Een positief ding: ik hoefde blijkbaar niet over te stappen in Greymouth. Vanuit Fox Glacier reden we naar Franz Josef, waar meer mensen de bus instapten, waaronder een heel vervelende Duitse man die ook al in mijn bus van Wanaka naar Fox Glacier en toen vond ik hem ook al ontzettend irritant. Toen we stopten voor een koffiepauze en de buschauffeur en ik als enige koffie gingen halen, raakte ik in gesprek met de buschauffeur en bleek dat ik niet de enige was die de Duitse man vervelend vond.

Na een hoognodig warm drankje vervolgden we de weg naar de volgende stop: Hokitita. Dit was een paar uur rijden door de bergen. Ondertussen kwam het nog steeds met bakken uit de lucht en het idee van smalle bergweggetjes in een bus met zoveel regen en windkracht weet-ik-niet-hoeveel zag ik niet echt zitten. Mijn gesprek met de buschauffeur hielp ook niet. Hij vertelde dat in deze omstandigheden, die sowieso al uitzonderlijk zijn, de bus normaal geannuleerd wordt. Waarom hij vandaag wel reed? De buschauffeur woont in Nelson en rijdt eens per week van Nelson naar Fox Glacier om twee dagen later terug te rijden naar Fox Glacier. Hij wilde naar huis en besloot te gaan rijden zolang de weg open was. Zijn baas had gezegd dat hij dan ook de passagiers wel mee kon nemen als hij toch ging rijden. Lekker geruststellend…

Hokitita

Het uitzicht onderweg maakte de stressvolle rit wel weer helemaal goed. De bergen, de rivieren, de watervallen, alles was zo groen en ongerept. Na een paar uur kwamen we aan in Hokitita. Dit kustdorpje was onze lunchplek. De regen was inmiddels iets afgenomen, maar het was nog niet echt weer voor een strandwandeling. Mijn lunchpauze bestond dus uit rennen naar de supermarkt om lunch te halen en terug rennen naar de bushalte om daar mijn lunch te eten aangezien we ook de bus niet in mochten. Succesvol.

Na Hokitita was ik iets gekalmeerd. De weg was geen smalle bergweg meer, maar een drukkere, grotere weg door het platteland en het duurde niet lang voordat we in Greymouth aankwamen. In Greymouth vertrekt de trein naar Christchurch, een snellere weg dan de busroute die ik nam. Het schijnt een mooie treinreis te zijn, maar helaas was dit iets boven mijn budget.

Greymouth naar Punakaiki

De meeste mensen in de bus hadden dit budget wel en stapten in Greymouth over op de trein. Zo bleven alleen ik en mijn favoriete persoon, de irritante Duitse man, nog over in de bus. Voor de irritante Duitse man was dit een aanleiding om weer tegen me te gaan praten. Hij vertelde me dat hij een meerdaagse wandeling ging doen die begon in Punakaiki. Na snel google maps te hebben geraadpleegd, bleek dat maar veertig minuten van Greymouth te zijn. Ik zou dus over iets meer dan een half uur van hem af zijn. Dat kon ik nog wel aan.

Nadat we de rest van de bus hadden afgezet op het treinstation vertrokken we richting Nelson. Punakaiki was de enige stop tussen Greymouth en Nelson. Zodra we Greymouth uit reden veranderde de weg en het landschap. Er waren geen bergen en watervallen meer, maar zee en kliffen. Ook de weg ging van een soort van snelweg weer terug naar een smalle weg. Van mijn iets gekalmeerde staat was al snel niets meer over. Alles wat de weg en de zee scheidde was een metershoge afgrond. Het was nog steeds windkracht veel en ik had het gevoel dat we één windvlaag verwijderd waren van het einde. Ik besloot me maar gewoon te focussen op mijn boek en een poging te doen om wat te slapen.

Punakaiki Pancake Rocks

Al snel stopten we in Punakaiki. Eindelijk van de irritante Duitse man af, dacht ik. Dit is waar ik twee dingen fout had. 1. de verwachting dat ik negen uur in een droge bus kon zitten en 2. dat ik eindelijk van deze man af was. Voordat we naar de daadwerkelijke Punakaiki stop gingen, maakte we namelijk nog een tussenstop bij de Punakaiki pancake rocks. Als je de foto’s ziet, snap je waar de naam vandaan komt. Het is op zich handig dat de bus hier stopt, want met ander openbaar vervoer kom je hier niet. We hadden tijd om het wandelpad langs de pancake rocks te lopen en daarna wat te drinken in het bijbehorende café, vertelde de buschauffeur.

Inmiddels was de regen weer veranderd in een waterval. Ik was net opgedroogd van mijn ochtendwandeling van vijf minuten naar de bushalte en ik had eigenlijk niet echt zin om weer zeiknat te regenen tijdens een wandeling van twintig minuten om wat stenen te bekijken. Zoals bij iedere stop mag je niet in de bus blijven, dus mijn keuze was: een uur in het café zitten of toch die wandeling maar doen. Uiteindelijk besloot ik toch de wandeling maar te doen, want ik was er nu toch al en het is tenslotte maar water. Twintig minuten later was ik inderdaad compleet natgeregend, maar wel wat foto’s van een paar stenen rijker.

De laatste loodjes

Na nog een hoognodig warm drankje reden we vijf minuten naar de daadwerkelijke Punakaiki stop om de vervelende Duitse man af te zetten. Daarna was het eindelijk tijd voor het laatste stuk naar Nelson. Ik was de enige in de bus en ik was een beetje klaar met het in de bus zitten. Van dit stuk heb ik weinig mee gekregen, aangezien ik aan het slapen was en voor ik het wist reden we Nelson binnen. Na 9,5 uur reizen kon ik wel een wandeling gebruiken. Nog steeds doorweekt ging ik op zoek naar mijn hostel. Tien minuten later had ik mijn hostel gevonden en checkte ik eindelijk in. Dat brengt het Fox Glacier naar Nelson avontuur tot een einde. Nog één busreis te gaan en dan is mijn tijd in Nieuw-Zeeland alweer over.

Nelson

Na te zijn bijgekomen van de reis besloot ik Nelson te gaan verkennen. Nelson is een kleine stad in het noorden van het zuidereiland in Nieuw-Zeeland en wordt vooral gebruikt als uitvalbasis om Nationaal Park Abel Tasman te verkennen. Dit was ook mijn originele plan, maar vrijwel alle wandelpaden in het park waren gesloten vanwege de regen. Dat was dus geen optie en ik ben daarom maar in de stad gebleven. De stad zelf vond ik een kleinere versie van Christchurch, een saaie, grauwe stad met weinig bezienswaardigheden.

De stad

In het weekend is er een markt naast het hostel en dat leek me een goede eerste stop van de dag. Terwijl ik van mijn hostel naar de markt liep, was het tot mijn verbazing droog en zelfs de zon scheen. De markt was een leuke markt met lokale producten en allerlei etenskraampjes. Er was lokaal eten, maar ook een Franse bakker, een kraampje met allemaal Duitse worsten en… een poffertjes kraam. Na mijn stroopwafelaankoop in Wanaka had ik weer even genoeg Nederland gehad, dus dit heb ik maar even overgeslagen.

Vanaf de markt liep ik naar de belangrijkste (en enige) bezienswaardigheid van Nelson: een kerk op een heuvel. De kerk zelf vond ik niet zo bijzonder, maar het park op de heuvel was wel mooi. Na wat rondgelopen te hebben in het park, vond ik het tijd voor een koffiepauze. Terwijl ik mijn koffie opdronk, zocht ik op wat er nog meer in Nelson te doen was. De conclusie: niet veel. Ik liep terug naar mijn hostel om alvast mijn spullen in te pakken en te bedenken wat ik de rest van de dag ging doen.

Toen ik in Wanaka naar de bioscoop was, had ik een voorstukje gezien van een film die ik nog wel wilde zien, dus besloot ik om die film te gaan kijken in de bioscoop. Dat klonk een stuk beter dan de rest van de dag in mijn hostel zitten. ’s Avonds probeerde ik al mijn eten op te maken en mezelf voor te bereiden op de lange reisdag van de volgende dag.

Naar Christchurch en terug naar Australië

’s Ochtends vroeg begon ik aan mijn laatste busreis in Nieuw-Zeeland. De reis was opgedeeld in twee delen: Nelson naar Blenheim en Blenheim naar Christchurch. Nelson naar Blenheim was zo’n twee uur rijden. In Blenheim had ik een overstap van twee uur. De bushalte in Blenheim is naast het treinstation, ideaal als je van de trein naar de bus moet overstappen of andersom. Voor mij was dit minder handig. Het bus/treinstation ligt namelijk twintig mintuten buiten het centrum van Blenheim en er is echt niets. Dat werd dus twee uur lang in de kou op een bankje wachten. Het was gelukkig wel droog.

Compleet bevroren stapte ik twee uur later de bus naar Christchurch in voor de laatste vier uur van mijn reis. Onderweg maakte we nog een stop in Kaikoura. Kaikoura staat bekend om zijn onderwaterleven. Vooral walvistours zijn hier erg populair. Hier zou ik eigenlijk nog een paar dagen verblijven, maar ook dit heb ik moeten overslaan. Niet dat ik dat heel erg vond, want ik heb genoeg walvissen gezien aan de westkust van Australië. De koffiepauze in Kaikoura was niet heel succesvol, aangezien bijna alles dicht was, het weer begon te regenen en er geen overdekte plek was om te wachten. Ik was blij toen we de bus weer in konden. 2,5 uur later was ik terug in Christchurch. Ik moest de volgende dag om 5.00 uur op het vliegveld zijn, dus de laatste nacht verbleef ik in een hostel naast het vliegveld.

Nieuw-Zeeland eindoordeel

Met alles ingepakt voor nog een lange reisdag de volgende dag was mijn Nieuw-Zeeland reis afgelopen. Ergens was ik blij dat het afgelopen was. Nieuw-Zeeland is een prachtig land, maar het reizen met het openbaar vervoer en in het laag seizoen was niet de beste ervaring. Bussen rijden weinig en niet overal naartoe, dagtrips gaan weinig of niet, en veel wandelingen zijn in de winter niet toegankelijk vanwege sneeuw.

Daarnaast heeft natuurlijk al het gedoe met het weer mijn reis enigszins verpest. Ook hostels in Nieuw-Zeeland waren een aparte ervaring. Zo makkelijk als het was om mensen te ontmoeten in hostels in Australië, zo moeilijk was dat in Nieuw-Zeeland. Er waren sowieso weinig mensen en de mensen die er waren stonden totaal niet open om anderen te ontmoeten, met als uitzondering het hostel in Lake Tekapo. Dit vond ik jammer. Ik moet wel zeggen dat ik ook moe was van het constant rondreizen, inpakken, nieuwe plekken, nieuwe mensen en ik behoefte had aan een vaste plek voor een tijdje. Dat ik de komende tijd in Melbourne kon blijven, was daarom een erg fijn vooruitzicht. Voor nu was het tijd om afscheid te nemen van Nieuw-Zeeland, een land waar ik zeker nog een keer naar terug wil, maar dan wel in het hoogseizoen en met een auto.