Nieuw-Zeeland: Queenstown, Milford Sound en Mount Cook

Na Christchurch, Lake Tekapo en een paar dagen Queenstown zou ik nog een aantal dagen in Queenstown te blijven en daarna richting de westkust te reizen. De rest van mijn tijd in Queenstown had ik nog genoeg op de planning staan. Ik kon namelijk niet weg zonder een van de avontuurlijke activiteiten in Queenstown te proberen. Daarnaast stonden er ook nog twee dagtours op het programma. Hieronder kun je meer lezen over wat ik precies gedaan heb.

Kawarau Bungeejump

De sprong

Behalve wandelen en koffie drinken heb ik me ook nog gewaagd aan de avontuurlijke activiteiten waar Queenstown bekend om staat. Als eerste op het programma: de Kawarau Bridge Bungy. Dit is de oudste commercieel bungeejump ter wereld en gelukkig niet de hoogste. De sprong is vanaf een 43 meter hoge brug en bevindt zich midden in een kloof met een rivier met helder blauwwater. ’s Ochtends vroeg stapte ik in de bus richting de brug. Ik zag hier meer tegenop dan het skydiven. Ik moest hier namelijk zelf springen en ik betwijfelde of ik dat zou kunnen.

Eenmaal aangekomen werd er van alles uitgelegd over de veiligheid en het springen. Het springen is niet eens echt springen, maar je laat je eigenlijk gewoon vallen. Nou ja, gewoon is misschien niet echt een goede omschrijving. De omgeving mocht dan prachtig zijn, maar dat was wel het laatste waar ik mee bezig was. Er was nog één iemand voor mij en toen was het mijn beurt. Met mijn voeten vastgebonden aan een touw stond ik op het platform (natuurlijk ook weer in de stromende regen) en hoorde ik totaal niet wat er gezegd werd door de mannen die de video van mijn sprong aan het maken waren. Na een paar keer diep ademhalen besefte ik me dat ik niet meer terug kon en liet ik me vallen. En dat was eng.

Mijn oordeel

Ik vond dit inderdaad veel enger dan skydiven. Je voelt de vrije val een stuk meer en je ziet het water wel heel dichtbij komen. Gelukkig was de val zo voorbij, maar toen hing ik daar en realiseerde ik me ineens dat ik helemaal niet wist wat er nu ging gebeuren. Dat werd gelukkig vrij snel duidelijk toen er een bootje aan kwam varen, waarmee ik terug gebracht werd naar de kant. Zou ik het nog een keer doen? Ja, ik denk het wel. Het was wel eng, maar minder eng dan ik verwacht had, het is zo voorbij en de adrenaline kick erna voelt goed.

Shotover Canyon Swing

Na de bungeejump had ik een paar minuten om bij te komen voordat ik met de bus naar mijn volgende bestemming ging. Ik had namelijk ook de Nevis Swing nog geboekt. Dit is de hoogste schommel ter wereld en deze heeft ook een vrije val. Ik had hier heel veel over gelezen en gezien en dit leek me nog veel enger dan het springen. Ik was me hier dus mentaal op aan het voorbereiden totdat iemand me vertelde dat er te veel wind stond en het dus niet doorging. Ergens een beetje opgelucht, stapte ik in de bus terug naar Queenstown. De vraag was toen wat ik dan ging doen met de rest van me dag. Ik besloot bij de tour desk van mijn hostel te vragen of er nog iets beschikbaar was voor die middag. En dat was zo.

Na even snel wat gegeten te hebben, verzamelde ik me bij het kantoor van de Shotover Canyon Swing. Dit principe is vergelijkbaar met de Nevis Swing, alleen minder hoog en in een mooiere omgeving. Je kunt hier kiezen hoe je naar beneden valt of springt. Ik dacht: Ik ben er nu toch al, dus dan kan ik het nog wel enger maken voor mezelf.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik ging de val op zijn kop doen (zie filmpje voor wat dat inhoudt). Daar hing ik dan. Even had ik spijt van mijn keuze, maar veel tijd was daar niet voor. Ze trokken het touw los en daar ging ik dan. Je valt voor ongeveer 30 seconden en dan schommel je even in het ravijn. Ook hier was de omgeving weer prachtig. Ik moet zeggen: na het bungeejumpen van die ochtend vond ik dit echt ontzettend meevallen en zou ik bijna zeggen dat ik het leuk vond.

Milford Sound

Vanaf Queenstown heb ik ook nog twee dagtrips gedaan. Eén naar Milford Sound en één naar Mount Cook.

Milford Sound is een van de populairste dagtrips vanuit Queenstown en misschien wel de meest bezochte toeristische attractie van Nieuw-Zeeland. Het is een ongerept fjord met watervallen, bergen en regenwoud. Je kunt het landschappen kennen van de Hobbit films. Een deel van die films is in Milford Sound gefilmd. Ik vond het op de foto’s ook wel wat weg hebben van Ha Long Bay in Vietnam, maar de gids van mijn dagtour vond dat een belediging voor Milford Sound. Duidelijk, ik moest dus nog hogere verwachting hebben. Wel was de kans op slecht weer groot. Milford Sound is een van de natste plekken in Nieuw-Zeeland, maar de grauwe sfeer maakt het blijkbaar nog spectaculairder, aldus de gids.

Milford Sound is zo’n drie uur rijden vanuit Queenstown en er is maar een weg die erheen gaat. Als er sneeuw ligt in de bergen om die weg heen, wordt de weg vaak afgesloten en is er dus geen mogelijkheid om er te komen. Vanwege het slechte weer was er lawinegevaar in de dagen voor mijn tour en de weg was meer dan een week dicht geweest. We hadden dus ontzettend geluk dat de weg net vandaag wel open was.

De heenreis

’s Ochtends vroeg vertrokken we richting Milford Sound. Onze eerste stop was Te Anau. We stopten hier voor een koffiepauze en hadden tijd om even bij het meer rond te lopen. Het meer was niet echt bijzonder, maar toch leuk om gezien te hebben. We vervolgden de weg en stopten onderweg nog bij een aantal mirror lakes en een uitkijkpunt over de bergen. Als het windstil is, kun je in de mirror lakes de weerspiegeling van de bergen die er omheen liggen zien. Het was niet compleet windstil, maar de weerspiegeling was toch goed zichtbaar. Heel mooi! Buiten de winter om kun je op meer plaatsen langs de weg stoppen, maar vanwege de kans op lawines is dat niet toegestaan als er sneeuw ligt.

Cruise

Rond een uur of twee kwamen we eindelijk aan in Milford Sound. Ondanks dat we de hele weg goed weer gehad hadden, sloeg dat om zodra we in de buurt van Milford Sound kwamen.  Wat iedereen hier eigenlijk doet, is een cruise door het fjord maken. Ook ik heb dit gedaan. Zo’n twee uur lang voeren we door het fjord en ik moet de gids gelijk geven: het was spectaculairder dan Ha Long Bay en de regenachtige sfeer maakte het inderdaad nog beter. Zoals met bijna alles in Nieuw-Zeeland doen de foto’s ook deze plek echt geen recht. Na de boottocht reden we weer drie uur terug naar Queenstown.

Aoraki / Mt. Cook

De andere dagtrip die ik vanaf Queenstown deed, was naar Mt. Cook (of Aoraki in Maori). Mt. Cook is de hoogste berg in Nieuw-Zeeland. Eigenlijk wilde ik hier een paar dagen blijven, maar dat feest ging niet door. In de winter rijden er namelijk geen bussen en is het hostel gesloten. Ik wilde er toch wel heel graag heen, dus besloot ik een dagtrip vanuit Queenstown te doen. Het hoogtepunt van mijn tour was de Hooker Valley wandeling. Dit is een wandeling van zo’n drie uur met uitzicht op Mt. Cook en de gletsjers en andere bergen in de omgeving en deze wandeling was voor mij de reden dat ik naar Mt. Cook wilde.

Natuurlijk was het weer weer een probleem. Het wandelpad was namelijk de hele week al gesloten vanwege lawinegevaar en vanwege de wind was ook de weg naar Mt. Cook de dag voor mijn tour dicht. Mijn tour begon met goed en slecht nieuws. Het goede nieuws was dat de weg naar Mt. Cook open was en het leek erop dat de dag van mijn tour naar Mt. Cook de enige mooie dag tijdens mijn week in Queenstown ging worden. Het was wel koud, want het was tenslotte winter, maar wel volle zon en blauwe lucht. Het slechte nieuws was dat het wandelpad ’s ochtends nog dicht was en het nog niet zeker was of hij open zou zijn als wij hem zouden moeten lopen.

De heenweg

We gingen toch die kant op. Mocht het wandelpad nog gesloten zijn, dan zouden we een andere wandeling gaan doen die sowieso toegankelijk was. Een aantal mensen gingen de wandeling sowieso niet doen, maar gingen een helikoptervlucht en een wandeling over de gletsjer doen. Dat had mij ook leuk geleken, maar dit had ik op de planning staan op een andere plek.

Mt. Cook was een behoorlijk stuk rijden vanaf Queenstown. Onderweg stopten we een aantal keer, waaronder bij een uitzichtpunt over de Lindis pas. Het landschap lijkt hier veel droger en minder groen en met de kronkelende weg die er doorheen loopt, maakt dit een bijzonder gezicht.

Hooker Valley Track

Tegen het begin van de middag kwamen we aan bij het startpunt van de wandeling. Het weer zat ontzettend mee, dus we hadden goede hoop dat het pad weer open was. En dat was terecht. Hij was net een uur vrijgegeven en we konden dus aan de wandeling beginnen. Het is een vrij makkelijke wandeling. Het pad is grotendeels vlak, omdat hij door een vallei loopt. Dat de wandeling makkelijk was, betekende zeker niet dat saai was. Je loopt namelijk de hele weg tussen de bergen in, wat inhoudt dat je constant mooi uitzicht hebt. Je loopt langs gletsjers, meertjes, over touwbruggen en je ziet Mt. Cook steeds dichterbij komen. Het landschap hier is adembenemend.

De wandeling eindigt bij het Hooker meer. Dit is mirror lake, waar je, als het windstil is, de weerspiegeling van Mt. Cook in kan zien. Dit was bij ons niet het geval. Het mocht dan mooi weer zijn, maar de wind was zeker niet gaan liggen. Toch viel het uitzicht vanaf het Hooker meer niet tegen en ik heb op slechtere plekken geluncht. De route terug is hetzelfde als op de heenweg, maar ik liep het pad graag nog een keer. Deze uitzichten vervelen nooit. Na een uurtje over drie lopen bereikten we de parkeerplaats weer. Mijn conclusie was dat de hooker valley wandeling een van de mooiste wandelingen is die ik ooit gedaan heb en mocht ik ooit terugkomen in Nieuw-Zeeland, is dit zeker een plek waar ik nog naar terug zou gaan.

Een tegenslag

Nadat de groep weer compleet was, begonnen we aan de terugreis. Na zoveel geluk gehad te hebben met het weer en de weg en het wandelpad die net weer open waren, moest er toch ergens een beetje ongeluk komen. En dat was zo. De terugreis was een regelrechte ramp. Alle wegen leiden naar Rome, maar er leidt maar één weg naar Mt. Cook en dat hadden we geweten.

Toen we net tien minuten aan het rijden waren, stonden we ineens stil. We hadden geen idee wat er aan de hand was. Onze gids dacht dat er misschien wegwerkzaamheden waren, maar toen er ook geen auto’s van de andere kant kwamen en we een half uur niet verplaatst waren, bleek er toch iets anders aan de hand te zijn. Een aantal mensen in de auto’s voor ons waren naar voren gelopen om te kijken wat er aan de hand was en zij vertelde ons dat er een ongeluk gebeurd was en dat het er vrij heftig uit zag. Ik hoopte maar dat alles goed was met de inzittende(n) van de auto(‘s).

Eindelijk terug naar Queenstown

Ondertussen konden wij geen kant op, dus afwachten was de enige optie. Een uur later hoorden we een helikopter. Nu is dat hier niet heel raar, omdat er talloze helikoptervluchten naar gletsjers worden aangeboden, maar deze leek wel heel dichtbij te komen. En inderdaad, niet veel later landde er een traumahelikopter. Toch niet alles goed met de inzittende(n)… Bijna twee uur nadat de helikopter geland was, zat er eindelijk beweging in de rij auto’s en konden we onze weg terug naar Queenstown vervolgen. We zouden onderweg eigenlijk nog stoppen bij een zalmboerderij, maar die was al dicht tegen de tijd dat wij daar aan zouden komen. Dat vond ik eigenlijk niet zo erg. Een zalmboerderij was nou niet echt waarvoor ik in Nieuw-Zeeland was.

Onze laatste stop was iets buiten Queenstown om naar de sterren te kijken. Queenstown ligt op de rand van een sterrenkijkgebied, dus ook hier is ’s avonds weinig licht om de sterren better te kunnen zien. In vergelijking met wat ik op Kgari, in Karijini en in Tekapo gezien had, was dit niet echt indrukwekkend. Aan de andere kant, de lucht zo vol met sterren blijft mooi. Ongeveer vier uur later dan gepland waren we eindelijk terug in Queenstown. Een lange en vermoeiende, maar ontzettend mooie dag.