De eerste week in Indonesië

Vandaag ben ik alweer bijna een week in Indonesië. Ik ben begonnen op Java en reis richting Bali. Ik had me voorgenomen om één keer per week een blog te schrijven en vandaag ben ik hier precies een week. In de week dat ik hier ben, heb ik al heel erg veel gezien. Hieronder kun je een verslagje lezen van wat ik per dag heb gedaan, met wat foto’s erbij.

6 augustus: Vertrek naar Indonesië

Vandaag is het dan eindelijk zo ver: ik ga voor een half jaar naar Maleisië om daar te studeren en eerst nog even vakantie vieren in Indonesië. Om 8.00 vertrekken we richting Brussel, vanaf waar ik naar Dubai vlieg en daarna naar Jakarta. De reis verliep prima en we kwamen ruim op tijd aan. Nadat we nog wat gedronken hadden en ik ingecheckt was, was het tijd om afscheid te nemen. Nog steeds heb ik niet het idee dat ik echt zo lang wegga. Het voelt meer alsof ik op vakantie ga voor een paar weken en daarna gewoon weer terugkom. Pas toen ik in het vliegtuig stapte, begon het besef een beetje te komen.

Ik vloog eerst met Emirates naar Dubai, wat ongeveer 6,5 uur zou duren. Op wat turbulentie en een half uur vertraging na was het een prima vlucht. Eenmaal geland in Dubai, moest ik met de bus naar de gate gebracht worden. De vorige keer dat ik op Dubai airport was, had ik niet echt een idee bij hoe groot het was. Dat weet ik nu dus wel, want om van de plek waar we geland waren naar de gates te komen, moesten we een twintig minuten(!) in de bus zitten.

7 augustus: aankomst in Jakarta, Indonesië

Toen was het deel van de reis aangebroken waar ik het meeste tegenop zag: de overstap van vier uur. De overstap was midden in de nacht en ik had tijdens de eerste vlucht amper geslapen, dus ik was heel erg moe. Toch durfde ik niet te gaan slapen op het vliegveld, omdat ik bang was dat ik dan te laat wakker zou worden en mijn vliegtuig naar Indonesië zou missen. In plaats van slapen ben ik dus maar het hele vliegveld over gaan lopen. De tijd ging gelukkig best snel en voor ik het wist, mocht ik het volgende vliegtuig alweer in. Tijdens de tweede vlucht heb ik wel wat kunnen slapen en ook dit was weer een prima vlucht, wel weer met redelijk wat turbulentie en wat vertraging. Na een lange reis was ik dan toch eindelijk in Indonesië.

Vanaf Jakarta airport wilde ik meteen door met de bus naar Bandung. Dit duurde ietsje langer dan de bedoeling was. Eerst stond ik meer dan een uur in de rij voor de paspoortcontrole. Toen ik daar eenmaal doorheen was, kon ik snel mijn bagage van de band halen en ben ik naar de bus gegaan. Gelukkig kon ik de bus wel snel vinden en hoefde ik ook maar vijf minuten op de bus te wachten.

De reis zou ongeveer twee uur duren, vertelde de man bij wie ik mijn kaartje kocht. Dat zou betekenen dat ik dus rond 19.30 aan zou komen bij mijn hostel, helemaal prima. Ik wilde graag nog een tour regelen voor de volgende dag en dat zou ik dan nog bij de eigenaar van het hostel kunnen regelen. Dat ging alleen even mooi niet door. Ik werd gelijk weer geconfronteerd met de Aziatische betekenis van een twee uur durende busreis: dat werd dus een busreis van vijf uur. Het verkeer in Indonesië is echt een drama. Dat deed me weer even beseffen dat ik in Nederland niet zo moet klagen over vertraging bij de NS en de bus.

Vanaf het busstation nam ik snel een taxi naar mijn hostel en ik hoopte dat de eigenaar er nog zou zijn om die tour nog te kunnen regelen. Helaas was hij er niet, maar wat bleek: hij had me een mail gestuurd met of ik mee wilde met de tour van morgen. Gelukkig toch de tour nog kunnen regelen! In mijn hostel had ik ook geluk. Ik had een gedeelde kamer geboekt met zes bedden, maar ik kreeg een kamer met twee bedden, waarvan er één leeg was. Ik had dus eigenlijk gewoon een privékamer. Na een reis van 33 uur was ik kapot, dus ik ging maar snel slapen, want morgen moest ik ook alweer vroeg op.

8 augustus: dag tour in Bandung, Java

7.00 ging de wekker alweer. Tijd voor de eerste volle dag in Indonesië. Ik had nog wel wat last van een jetlag, want slapen was er niet echt van gekomen vannacht, weer maar vier uur slaap. Het ontbijt zat bij mijn hostel inbegrepen, dus ik ging me even klaarmaken en toen beneden ontbijten. Ik kwam erachter dat het hele hostel vol zat met Nederlanders. Letterlijk iedereen was Nederlands, op één Zwitserse jongen na. Om 8.00 begon de tour. We waren met tien mensen, waarvan zeven Nederlanders, twee Oostenrijkers (die niet in het hostel verbleven) en de Zwitserse jongen. Het was een hele leuke groep en ik ben voornamelijk opgetrokken met Daniël en Marieke, die ook allebei Nederlands zijn en alleen reizen. Daniël sprak best wel goed Indonesisch, wat ik best indrukwekkend vond aangezien hij dat geleerd heeft tijdens het reizen.

De tour begon met een twee uur durende rit naar een kratermeer. Onderweg stopten we om wat rijstvelden te bekijken. Vanaf de parkeerplaats van het kratermeer moesten we met een busje omhoog. Dat was nogal een ervaring en ik was blij dat ik niet aan de buitenkant zat, want de kans was aanwezig dat je eruit zou vallen. De weg zat vol met gaten en de busjes hielden daar niet echt rekening mee qua snelheid. Ik was blij toen we na tien minuten boven waren. We kregen een mondkapje, wat we moesten dragen tegen de zwavel. Ik kan niet echt zeggen dat het geholpen heeft, want na een kwartiertje rondgelopen te hebben, begon ik last te krijgen van mijn longen (en ik was niet de enige). Het meer was wel heel erg mooi, dus het was het wel waard.

Hierna deden we een wandeling van een uurtje naar een uitzichtpunt. Vanaf het uitzichtpunt was het meer nog mooier. We wandelden weer naar beneden en liepen een route door de theevelden, wat echt heel erg mooi was. Het was zo groen dat het bijna nep leek en het zijn ook nog een van de weinige theevelden in Indonesië. Wat ook heel bijzonder was, was dat we geen enkele andere toerist tegen zijn gekomen in die theevelden. Sowieso de hele dag zijn we heel weinig toeristen tegen gekomen.

De rest van de dag bestond uit lunchen, zwemmen in hot springs (waar ik niet heel groot fan van was), een bezoek aan een aardbeienboerderij (niet heel bijzonder, maar best leuk) en we eindigde in, zoals de gids het noemde, een Indonesische Starbucks. Het leek er natuurlijk helemaal niet op. We kregen thee of koffie en daarbij Indonesische snacks, wat wel heel erg lekker was.

Op de terugweg naar het hostel, liet de gids ons zijn huis zien. Ik vond het wel heftig om te zien hoe hij daar leeft. Hij, zijn vrouw en twee kinderen leven in één kamer van ongeveer 12 vierkante meter. Daar ligt één matras, waar ze dus met zijn vieren in slapen, er is een soort geïmproviseerde keuken en een apart klein badkamertje. Zijn vrouw had voor ons pannenkoekjes gemaakt met chocola en kaas, wat echt een hele rare combinatie was, maar ik moet toegeven dat het niet vies was.

Helemaal gesloopt kwamen we terug van de dagtour die zo’n twaalf uur geduurd had. Al met al een hele leuke eerste dag in Indonesië. Terug in het hostel, ging ik me even voorbereiden op de treinreis van morgen. Ik moest de trein van 7.20 hebben, wat ik aardig vroeg vond. Ik bleek dezelfde trein te hebben als Marieke. We gingen nog even wat inkopen doen in de supermarkt en besloten daarna dat we wel een taxi konden delen naar het station morgen. Daarna ben ik snel gaan douchen en slapen, want de wekker ging alweer om 5.30.

9 augustus: treinreis van Bandung naar Yogyakarta, Java

5.30: ik wilde absoluut niet opstaan. Uiteindelijk deed ik het toch maar, want de treinreis scheen wel heel erg mooi te zijn. Ik had zelfs gelezen dat het de mooiste treinreis van Indonesië is. Snel pakte ik mijn backpack in en ging ik beneden met Marieke ontbijten. Daarna bestelden we een Grab, dat is een app waarop je goedkope taxi’s kan bestellen, en gingen naar het station. Marieke had al eerder met de trein gereisd, dus zij wist precies hoe het werkte. Dat was voor mij best handig aangezien ik geen idee had. We zaten helaas niet in dezelfde coupé, dus dat werd zeven uur lang alleen in de trein zitten.

De trein was heel erg mooi. De stoelen zijn groot en je hebt echt mega veel beenruimte. Het uitzicht tijdens de treinreis was echt prachtig, ondanks dat ik blijkbaar aan de minder mooie kant zat. Zo’n 7,5 uur later kwam ik aan in Yogjakarta. Nadat ik een grab naar mijn hostel had genomen en ik daar ingecheckt had, ben ik in slaap gevallen en werd ik de volgende ochtend om 11.00 pas wakker. Blijkbaar is dat wat drie nachten vier uur slaap met je doet.

10 augustus: Yogjakarta, Java

Vandaag werd ik dus pas om 11.00 wakker. In de gemeenschappelijke ruimte waren een aantal mensen die de stad wilden verkennen vandaag. Ik besloot om ook mee te gaan. Steden in Indonesië zijn eigenlijk niet echt interessant. Het gaat meer om de bezienswaardigheden in de buurt, dus ik had niet echt hoge verwachtingen. We zouden naar de watertempel en naar een paleis gaan, maar beide waren al dicht toen we weggingen. Toen kwamen we een local tegen die ons aanraadde om naar een Batik gallery te gaan. We kregen daar een rondleiding en uitleg over hoe het gemaakt wordt. Ook mochten we het zelf proberen en het is echt heel moeilijk.

De rest van de dag heb ik door de stad heengelopen en heb ik wat planning gedaan. Ik boekte ook een tour voor de dag erna, die al om 3.30 begon. ’s Avonds ben ik wat gaan eten met een Nederlands meisje (Sanne) en met twee jongens, waarvan ik er één al kende van mijn vorige hostel. Daarna ben ik vroeg gaan slapen, want de volgende dag moest ik om 3.00 alweer opstaan.

11 augustus: Borobudur en Prambanan, Java

Na een dagje rust was het nu weer tijd om wat te gaan doen. Ik had een tour geboekt om de zonsopkomst te gaan bekijken bij de Borobudur en daarna door te gaan naar Prambanan. Borobudur is een heel grote Boeddhistische tempel en Prambanan is een groot hindoeïstisch tempelcomplex met meerdere tempels. Dit zijn een van de bekendste bezienswaardigheden van Indonesië. Maarja, als je de zonsopkomst wilt zien, moet je natuurlijk wel vroeg weg. Om precies te zijn moest ik om 3.30 ’s nachts klaarstaan. Ik ging samen met Sanne die in hetzelfde hostel verblijft en met Marieke die ik al kende van Bandung.

Sanne en ik werden opgehaald en naar een grote bus gebracht, die ons en zo’n 25 anderen naar Borobudur bracht. Het was nog een uurtje rijden en nadat we onze tickets gekocht hadden, konden we de tempel op. Het was heel erg druk, maar we hadden een redelijk goed plekje gevonden om te wachten tot de zon opkwam. Rond 6.00 kwam de zon op, maar helaas hadden wij geen mooie zonsopkomst omdat het heel erg bewolkt was. De tempel was nog steeds mooi en ik ben blij dat ik erheen geweest ben, maar de zonsopkomst was wel een tegenvaller.

We hebben nog een uurtje rondgelopen op en rondom de tempel en daarna zijn we gaan ontbijten. Dit zit er gratis bij als je een zonsopgang ticket hebt. Ik had van dat ontbijt eerlijk gezegd niet zoveel verwacht, maar niets bleek minder waar, want het was een compleet buffet en ook nog eens prima te eten.

Na deze positieve verrassing was het tijd om naar Prambanan te gaan. Omdat we met een grote groep waren, kregen we daar een gids. Dat vond ik wel leuk, want dan weet je wat meer achtergrondinformatie over de tempel. Ook hier was het weer druk, maar wel minder druk dan ik verwacht had. De rondleiding duurde ongeveer een uur en was best wel interessant. Daarna mochten we zelf nog wat rondlopen.

Rond 12.30 gingen we met de bus weer terug naar Yogyakarta en rond 13.00 waren we weer terug bij het hostel. Eindoordeel over de tempels: ik vond beide tempels erg indrukwekkend, maar mijn voorkeur gaat naar Prambanan. Ik had heel graag de zonsondergang hier nog willen zien, maar daar had ik helaas geen tijd meer voor. Alleen maar meer reden om nog een keer terug te gaan naar Indonesië!

Toen we terug bij het hostel kwamen, hadden we er eigenlijk al een hele dag op zitten, maar toch besloot ik om niet te gaan slapen. Ik ging ergens lunchen met Sanne en daarna moest ik inpakken. Natuurlijk had ik daar geen zin in, dus heb ik eerst nog een uur in de gemeenschappelijke ruimte gezeten met Sanne en een Australisch meisje die Nederlands sprak omdat haar ouders uit Nederland komen.

Uiteindelijk besloot ik toch maar in te gaan pakken en dat ging gelukkig vrij snel. ’s Avonds ging ik naar de hoofdstraat van Yogyakarta, Malioboro street. Dat is eigenlijk gewoon een hele lange straat met wat street food en heel erg veel winkels. Samen met Sanne, het Australische meisje, Marieke en wat mensen uit het hostel van Marieke gingen we wat eten daar. Het eten was niet een heel groot succes helaas. Met een aantal mensen gingen we daarna nog wat drinken in een andere straat, wat wel een succes was. Redelijk op tijd ging ik weer naar het hostel, omdat ik de volgende ochtend weer vroeg op moest.

12 augustus: Naar Probolinggo, Java

Om 7.30 ging de wekker alweer. Gelukkig had ik bijna alles al ingepakt en hoefde ik alleen te ontbijten, mezelf klaar te maken en uit te checken. Ik ontbeet samen met Sanne en het Australische meisje. Ik had een bananenpannenkoek, wat er heel erg goed uitzag en ook heel lekker was. Ontbijten in Indonesië was best succesvol tot nu toe. Aangezien ik, zoals gewoonlijk, niet op tijd opgestaan was, had ik een beetje haast. Ik maakte mezelf klaar om te gaan, pakte de laatste dingen in en checkte snel uit. De grab die ik besteld had, kwam gelukkig heel snel en een kwartiertje te laat ging ik weg.

Het was offerfeest vandaag, dus op het station waren bijna geen mensen. Ik had nog wat gedoe met mijn ticket, omdat ik niet kon inchecken, maar dat werd gelukkig snel opgelost. Ik haalde de trein makkelijk en rond 10.00 vertrok de trein richting Probolinggo. Dat werd weer een treinreisje van acht uur. Iedereen komt eigenlijk om dezelfde reden naar Probolinggo: de Bromo vulkaan beklimmen. De stad zelf is totaal niet interessant, zoals de meeste steden in Indonesië. Deze trein was iets minder mooi dan de trein die ik had naar Yogyakarta, maar het was als nog helemaal prima. Ik heb vooral veel geslapen, dus heel veel heb ik niet van het landschap meegekregen. Helaas had de trein wel iets meer dan een uur vertraging.

Ietsje later dan gepland dus kwam ik aan bij mijn homestay. Ik had op aanraden van Sanne deze homestay geboekt, omdat ze een hele chille Bromo tour organiseren. Ik had dus voor een nachtje een privékamer, ook wel eens fijn. Omdat ik zo laat pas aankwam, was ik een beetje bang dat ik de Bromo tour niet meer zou kunnen boeken voor de aankomende nacht, maar gelukkig kon je eigenaar alles nog voor me regelen. Ik boekte de Bromo tour en ook gelijk de Ijen tour voor de dag erna, zodat ik dat niet allemaal zelf hoefde te regelen. Ik ging snel even mijn tas voor morgen inpakken en toen nog een paar uurtjes slapen.

13 augustus: Bromo beklimmen en naar Ijen, Java

Ik moest om 2.30 klaarstaan om met de tour mee te gaan, dus ging mijn wekker om 2.00. De tour begint zo vroeg, omdat het uitzicht over Bromo met zonsopkomst heel mooi schijnt te zijn. De Bromo tour die ik deed, was eigenlijk niet echt een tour. Ik en vier anderen werden met een auto opgehaald die ons naar het startpunt zou brengen. Vanuit daar zouden we de klim naar het viewpoint doen zonder gids en ook de krater zouden we zonder gids beklimmen.

Het was een uurtje rijden naar het startpunt en we besloten daar om met z’n allen naar boven te lopen. Onze groep bestond uit een Spaanse vrouw, drie Fransen meiden en ik. Tegen mij was gezegd dat het koud zou zijn en ik laagjes moest dragen, dus dat had ik gedaan. Ik had het volgens mij best goed gedaan. Ik droeg een sporthemdje, een t-shirt, een dun vestje, een dik vest, een sportlegging en een gewone broek en toch had ik het aan het einde nog koud. De temperatuur was echt een stuk lager dan ik gewend was van de eerste paar dagen Indonesië. Eén meisje had de note van warme kleding niet begrepen en zij liep dus in een korte broek en had geen vest/jas meegenomen.

Rond 3.30 begonnen we aan de klim. Onze chauffeur had gezegd dat het zo’n veertig minuten lopen was naar boven. Ik vond het best wel pittig en ik was blij toen we bij het viewpoint waren. Alleen doen ik dat dacht, waren we er blijkbaar nog niet… Het eerste platform schijnt heel erg druk te zijn, dus we moesten nog iets omhoog, zodat het iets rustiger zou zijn. Uiteindelijk waren we bij het tweede platform en vonden daar een plekje (ook hier was het trouwens heel druk).

De zonsopkomst over Bromo was echt heel mooi. Het mag dan wel mega toeristisch zijn, maar het uitzicht maakt veel goed. Toen was het tijd om terug naar beneden te gaan. We verbaasden ons erover hoe stijl het pad eigenlijk is, want dat heb je helemaal niet door als je in het donker loopt. Ik kon het wel goed vinden met de drie Fransen meiden en we waren de Spaanse vrouw steeds kwijt, dus ik heb steeds met hen gelopen.

Beneden werd de auto ingewisseld voor een jeep en gingen we naar de krater. Vanaf de parkeerplaats was het een half uurtje lopen naar de krater. Dit was echt prima te doen. Onderweg raakten we de Spaanse vrouw weer kwijt en we zouden haar pas weer terugvinden bij de auto. De krater was pas sinds drie dagen weer open, omdat hij daarvoor te actief was om te bezoeken. Eerlijk gezegd vond ik de krater niet echt indrukwekkend. Ik had het dan ook na tien minuten wel weer gezien en de Franse meiden en ik gingen weer naar beneden.

Toen begon de moeilijkste zoektocht van de dag: zoek de goede jeep tussen de andere honderd. Gelukkig had ik een foto van het kenteken want anders hadden we hem nooit teruggevonden. In het dorp aan de voet van de vulkaan gingen we even ontbijten en daarna terug naar Probolinggo. Eenmaal terug in Probolinggo was het 10.00. Ik had dus nog 1,5 uur tot ik opgehaald zou worden voor Ijen. Ik ging rustig inpakken en ontbijten. Totdat ik geklop op de deur hoorde en bleek dat mijn auto er om 10.30 al was. Ik kon dus niet meer douchen, wat ik wel heel vervelend vond. Niks aan te doen, dus ik ging maar mee met de auto.

De auto bracht ons naar een bus, waar we met 14 in zaten. We reden naar een bergdorpje vlakbij Ijen. Die tocht was nogal een ervaring aangezien onze chauffeur zo hard reed en het wegdek zo slecht was dat je met moeite op je stoel kon blijven zitten. De communicatie met de organisatie ging ook een beetje fout, want ik had eigenlijk geen idee wat nou de bedoeling was. Hij vertelde dat we in een homestay verbleven en dat ik om 1.00 klaar moest staan om te gaan. De homestay was echt heel erg smerig en ik was blij dat ik er maar een paar uurtjes hoefde te blijven. Ik deelde mijn kamer met een chinees meisje dat geen Engels sprak, heel gezellig. Ik ging snel even eten bij de homestay wat wel redelijk was en daarna vroeg slapen.

14 augustus: Ijen beklimmen en naar Sanur, Bali

Dit was denk ik de meest heftige dag van mijn reis tot nu toe. Om 00.30 ging de wekker. Bij Ijen is de reden dat je zo vroeg begint anders. In het kratermeer van Ijen is namelijk blauw vuur te zien, wat alleen te zien is tot 5.00 en omdat het overdag te warm is om de trekking te lopen.

Ik dacht dat dit hetzelfde ging als Bromo, dus dat we de trekking gingen doen en weer terug zouden komen in het guesthouse. Toen ik om 00.58 naar de lobby liep, bleek dat iedereen zijn bagage al mee had. Dat was een beetje jammer, want ik had mijn spullen dus niet mee. Aangezien mijn spullen nog overal en nergens lagen, moest ik even heel erg snel inpakken. Gelukkig viel het allemaal mee en was ik maar tien minuten later klaar. Mijn kamergenote had de hint niet begrepen en had ook niet begrepen dat ze haar spullen moest pakken toen ik het tegen haar zei. Ik besloot het maar gewoon te laten zitten.

Met de hobbelbus van gisteren gingen we naar Ijen. Het was weer een heftig ritje, maar we hebben het overleefd. Bij Ijen werden we aan een gids gekoppeld, die ons uitleg gaf en ons gasmaskers gaf. Ijen heeft een heel giftig krater meer, waar je dus gasmaskers voor nodig hebt. Ik had van tevoren al besloten om niet de krater in te gaan, omdat ik dus bang was dat ik last zou krijgen van mijn astma (spoiler: dat kreeg ik niet). In onze groep was ik de enige die alleen reisde, maar de hele weg heb ik samengelopen met de gids (Zuki), een Frans stel en een Koreaans stel. Zuki vertelde ons dat het zo’n drie kilometer naar de kraterrand was (mijn eindpunt) en dan nog zo’n kilometer naar beneden richting het meer.

Die eerste drie kilometer waren mega zwaar. Het pad loopt heel stijl omhoog en het is best glad doordat er zoveel zand ligt. Toch vond ik het beter te doen dan ik verwacht had, want ik heb hem helemaal kunnen lopen zonder last te hebben van astma, wat ik op Bromo wel een beetje had. Eenmaal op de kraterrand bleek dat bij ons de wind zo stond dat het blauwe vuur alleen te zien was vanaf beneden bij het meer. Daarom ben ik dus toch meegegaan de krater in. Het pad naar beneden was best gevaarlijk. Het zijn allemaal stenen, het is een heel smal pad en je moet aan de kant als er een mijnwerker langskomt. Dankzij Zuki (die echt een hele goede gids is en zorgt dat iedereen zich veilig voelt) ben ik uiteindelijk beneden aangekomen, ondanks dat ik heel bang was om te vallen.

Het blauwe vuur was heel mooi. Daarna liepen we terug naar boven, wat veel makkelijker ging dan naar beneden en liepen we naar het zonsopkomstpunt. Ik vond de zonsopgang en het uitzicht misschien nog wel mooier dan het blauwe vuur. Om 7.00 waren we weer beneden. De weg naar beneden vond ik erg zwaar, omdat je zo stijl naar beneden gaat en omdat het glad is en dan is de kans op uitglijden heel groot. Ik was blij dat we weer beneden waren en ik had even genoeg vulkanen in Indonesië gezien.

Vanaf de parkeerplaats beneden reden we naar de haven, zodat we de ferry naar Bali kunnen nemen. Tijd voor het tweede eiland van mijn Indonesië tripje. Die overtocht duurt normaal ongeveer een uur inclusief laden en lossen. Daarna was het tijd voor een busritje van vier uur, waar ik heel erg tegenop zag. Het was een lokale bus, wat in Indonesië betekent dat er geen airco is en geen beenruimte. Gelukkig kon ik bijna de hele weg slapen, dus ik heb er niet zoveel van meekregen. Als laatste deel van de reis moest ik een taxi nemen naar mijn hostel. Dit ging, behalve wat file, allemaal wel prima. ’s Avonds ben ik eindelijk gaan douchen, heb ik wat gegeten en toen kon ik eindelijk slapen.