De laatste paar dagen in Maleisië

Toen ik terug kwam uit Laos was het tijd voor mijn andere vijf tentamens. Nog tien dagen in Maleisië en dan is het tijd voor mij om nog twee weken naar Cambodja te gaan. Daarna vlieg ik alweer terug naar huis. Al mijn tentamens gingen prima, behalve de laatste, maar ik ga er wel vanuit dat ik alles gehaald heb. Je hebt hier maar 40% van de totale punten nodig om een vak te halen, dus ik heb niet eens een voldoende nodig voor mijn tentamen om het vak te halen. Behalve tentamens stonden deze tien dagen dus in het teken van afscheid nemen en inpakken. Hieronder een klein verslagje van wat ik de afgelopen tijd nog gedaan heb en wat ik allemaal ga missen en wat niet.

De laatste paar dagen

De laatste paar dagen waren heel gek. Het laatste weekend was Lea, de huisgenoot van Helen, jarig, dus die vierde haar verjaardag. Dat was een van de laatste keren dat we met bijna de hele groep waren. We gingen eerst naar haar appartement en daarna met zijn allen naar Georgetown. Voor de laatste keer naar Georgebar en voor de laatste keer met zijn allen. Helen was dat weekend ook jarig, dus zijn we voor haar verjaardag samen met Inès wat gaan eten. Dat was ook heel gezellig.

De rest van de dagen bestond vooral uit studeren. Twee dagen voor ik wegging, begon de stress van het inpakken. Uiteindelijk kreeg ik het voor elkaar om alles toch nog in twee tassen te krijgen. Mijn backpack weegt vijftien kilo en mijn handbagage acht kilo. Dat valt op zich dus nog wel mee, want ik kwam hier met 12,5 kilo in mijn backpack en zeven in mijn handbagage.

(Lea’s verjaardag met Susan, Helen, Christin en Rebekka; bijna de hele groep Europese exchange studenten op Lea’s verjaardag; Georgebar met Christin, Rebekka en Ida; laatste keer roti op de universiteit)

Ik heb ook nog een tatoeage laten zetten. Hij is klein, maar ik ben er wel heel blij mee. De allerlaatste avond zijn we met wat mensen gaan eten en daarna naar Antarabangsa en love lane geweest. Dat was heel erg gezellig en een goede afsluiting van mijn tijd daar.

Mijn vlucht naar Cambodja was om 6.05 ’s ochtends. Ik ben daarom vanuit Georgetown naar mijn appartement teruggegaan en toen meteen door naar het vliegveld. Het semester had van mij nog wel een aantal maanden langer mogen duren, maar ik heb ook wel weer zin om naar huis te gaan. Het is wel zo dat ik totaal niet besef dat ik niet meer terugga naar Maleisië. Het voelt voor mij nu alsof ik gewoon een weekje naar Cambodja ga en dan weer terug ga naar Penang.

(Eten voor Helens verjaardag; laatste avond met Flo, Antti, Lea, Kone, Chantal, Lisa, Andrea, Susan, Lukas, Jaska, Helen, Jonas, Kai en Verna; laatste keer Antarabangsa; mijn tattoo)

Universiteit

Ik ben de afgelopen tien dagen veel op de universiteit geweest. Natuurlijk voor tentamens, maar ook om te studeren ben ik veel in de bibliotheek geweest en ook in het koffietentje op de campus. Ik heb ook nog heel veel foto’s van de campus gemaakt. De universiteit zelf ga ik niet heel erg missen. De organisatie is niet echt geweldig. Ik kijk er dus wel naar uit om weer een beetje goede organisatie te hebben in Utrecht. Ook ga ik de aanwezigheidsverplichting niet missen. Ik vind het toch wel heel fijn dat ik zelf kan bepalen naar welke colleges ik wel en niet ga.

Wat ik wel (en eigenlijk ook niet) ga missen, is hoe makkelijk alles is en hoe weinig je hoeft te doen voor de vakken. Je hebt wel echt veel vrije tijd en omdat mijn stress level daardoor nog nooit zo laag geweest is. Aan de andere kant ga ik dat ook niet missen, want het zorgt er wel voor dat je echt helemaal geen uitdaging hebt en het maakt het ook best wel saai. Dat laatste heeft ook te maken met de manier van lesgeven in Maleisië, namelijk voorlezen van de powerpoint. Dat ga ik dus niet missen.

Wat ik wel ga missen is de evenementen die ze organiseren voor studenten, zoals het intercultural fiesta en de gala night. Dat was wel heel leuk en je merkte echt dat ze daar veel moeite in gestopt hadden. Ook de campus ga ik wel missen. Je hebt alles redelijk dicht bij elkaar: de collegezalen, lunchplek, koffietentje, de bibliotheek. Ook nog allemaal op twintig minuten lopen van waar ik woonde.

Maleisië

Maleisië zelf ga ik wel en niet missen. Ik ga het weer wel missen omdat het een stuk warmer is hier en het weer best wel stabiel is. Je hoeft nooit na te denken over wat je aan doet, wat best prettig is. Wat ik niet ga missen aan het weer is de luchtvochtigheid. Ook de muggen ga ik zeker niet missen.

Wat betreft het eten in Maleisië ga ik vooral Roti missen en het gemak van het bestellen van eten. Ook de fruitsapjes die je overal kan krijgen ga ik missen en de goedkope falafel in Georgetown. Toch kijk ik er ook wel naar uit om weer zelf te kunnen koken en even geen rijst te eten. Ook ben ik blij dat het thuis weer een stuk makkelijk wordt om vegetarisch te eten en om een normale hoeveelheid aan groente te eten.

Ik ga ook mijn appartement missen, omdat ik het maar met een iemand hoefde te delen en omdat ik mijn eigen badkamer had. Ook het uitzicht ga ik missen en het feit dat we een restaurant, zwembad en supermarkt in het complex hadden. Ik ga niet missen hoe vies en oud het appartement was en hoe onmogelijk het was om het schoon te maken.

Waar ik naar uitkijk is weer gewoon wifi thuis hebben. Ik ga ook missen hoe goedkoop en makkelijk het was om overal te komen met de taxi. Toch heb ik ook wel zin om gewoon weer met de bus en fiets overal heen te gaan. Het verkeer in Maleisië viel op zich wel mee in vergelijking met andere Aziatische landen, maar toch kijk ik er wel naar uit om geen getoeter meer te horen, geen chaos met scooters meer te hebben en een normale stoep te hebben om op te lopen in plaats van gewoon aan de kant van de weg.

Ik denk dat het voor mij wel weer wennen wordt aan de Nederlandse cultuur en mensen. Daaraan ga ik zeker het gestaar en de indirecte communicatie niet missen. Ik denk dat het wel wennen wordt dat mensen weer direct zijn en gewoon zeggen wat ze bedoelen. Wat ik denk ik wel ga missen is dat mensen in Maleisië zo geïnteresseerd zijn in andere mensen. Zo knopen ze bijvoorbeeld in de lift een heel gesprek met je aan. Wat ik ook ga missen is dat iedereen zo chill is en niet gehaast, ook daarvan denk ik dat het wel weer even wennen wordt.

Ik ga sowieso Penang zelf ook missen. Het was zo’n leuke plek om te wonen en er is zoveel te doen. Het strand is dichtbij, er is jungle, Penang hill, het vliegveld is tien minuten rijden en het busstation vijf minuten, Georgetown is dichtbij, etc. Dan wat ik het allermeeste ga missen: de hele lifestyle tijdens mijn uitwisseling. Het vele reizen, weinig studeren, de hechte groep mensen, uitgaan in Georgetown, eigenlijk alles gewoon. Die hele levenstijl was echt top en ik denk dat dat voor mij het meeste wennen wordt in Nederland.

Ik ben er nu aan gewend om bijna altijd omringd te zijn met mensen en dat wordt in Nederland straks wel weer een beetje anders. Waar ik wel weer zin in heb is dat ik straks gewoon weer normaal kan sporten. Ik heb ook weer tijd om wat andere dingen te doen, gewoon zoiets als tv kijken of een boek lezen.

De andere exchange studenten

Als laatste, de andere exchange studenten. Het is voor mij een heel raar idee dat de hele groep nooit meer bij elkaar zal zijn. Natuurlijk zal ik een aantal mensen wel gaan bezoeken en zij mij, maar toch is dat anders dan met de hele groep. Nooit meer de huisfeestjes, Georgetown, weekend tripje, studeren op de universiteit, het is voor mij heel raar en ik besef dat ook nog niet helemaal.

De tijd tijdens het semester ging zo snel, maar tegelijkertijd is er ook zoveel gebeurd en heb ik zoveel gedaan in die vijf maanden. Ik denk dat ik vooral ga missen hoe hecht de groep was en hoe makkelijk het was om met iedereen om te gaan. Waar je ook heenging, er was altijd wel iemand die je kende. Ook het omgaan met zoveel verschillende culturen ga ik wel missen, het was leuk om te zien hoe al die verschillende culturen samengingen en ook leuk om over de verschillende culturen wat te leren. Het zal wel weer even wennen zijn in Nederland om geen Engels meer te praten, maar daar zal ik wel weer snel aan gewend zijn.