Durmitor National Park: Terug in de bergen

Na een paar dagen aan de kust was het weer tijd om de bergen in te gaan. We bleven nog even in Montenegro. We reisden van Kotor via Podgorica naar Zabljak. Zabljak is een dorpje in het noorden van Montenegro dat door de meeste mensen als uitvalsbasis gebruikt wordt om nationaal park Durmitor te verkennen. In de winter is dit een populair skigebied, maar in de zomer zijn het voornamelijk wandelaars en fietsers die naar dit gebied komen. Wij hebben in twee dagen twee verschillende delen van het park verkend.

Op naar Zabljak

We reisden eerst van Kotor met de bus naar Podgorica. Deze rit bestond voornamelijk uit in de file staan. Veel later dan gepland kwamen we uiteindelijk toch in Podgorica aan. We verbleven hier niet, maar reisden meteen door naar Zabljak. Dit was nog een paar uur vanaf Podgorica. Helaas voor ons werkte de airco niet. Het was bloedheet en we zaten achterin de minibus, wat de hele situatie niet beter maakte. Deze keer kwamen we gelukkig niet met heel veel vertraging aan in Zabljak. We liepen naar ons hostel. Dit hostel werd door iedereen aangeraden, omdat de eigenaren ontzettend veel weten over de omgeving. Dit bleek inderdaad het geval. Meteen al toen we aankwamen, kregen we een hoeveelheid aan tips over ons heen. Na een rustig avondje gingen we slapen en maakten we ons klaar voor onze eerste dag in nationaal park Durmitor de volgende dag.

De drie meren hike

Crno Jezero

’s Ochtends vroeg vertrokken we richting Durmitor nationaal park. De ingang was nog geen half uurtje lopen vanaf ons hostel, dus dat viel allemaal mee. Onze eerste stop was Crno Jezero oftewel het zwarte meer. Ik heb nog steeds niet helemaal uitgevonden waarom dit meer zo heet, want het was hartstikke blauw. Dit is het drukste en ook meest toeristische meer. Het is nog steeds niets vergeleken met bijvoorbeeld Zwitserland, maar er waren wel wat andere mensen.

We hadden weer een goede dag uitgekozen voor de hike. De zon scheen vol op en het was niet te warm. Ook kregen we al snel gezelschap van een hond, die we hendrik noemde en besloot ons letterlijk de hele dag te volgen. Samen met onze nieuwe maat liepen we naar het meer. Dit deel van de wandeling was makkelijk, dus dat was een goed begin. We liepen een rondje om het meer om vanuit daar de weg te vervolgen naar het tweede meer.

Zminje Jezero

Dit meer, Zminje Jezero of slangenmeer, was een stuk kleiner en had meer een groene kleur. Het stuk van het eerste meer naar het tweede meer lopen was grotendeels vlak en door het bos lopen. De wandeling was niet zo bijzonder, maar het was wel lekker koel in de schaduw. Het tweede meer vond ik zelf niet super speciaal, maar toch leuk om gezien te hebben. We namen even een pauze en ook Hendrik vond het tijd voor pauze.

Jablan meer

Hierna werd de wandeling wat uitdagender. We moesten namelijk van route wisselen. De wandelpaden in Durmitor nationaal park zijn niet heel goed ontwikkeld, dus het was even een uitdaging om het juiste pad te vinden. We dachten onderweg een paar keer even dat Hendrik was afgehaakt, maar hij kwam altijd weer tevoorschijn. Uiteindelijk hadden we wel het goede pad gevonden. Helaas was dit pad wel stijl omhoog lopen. We gingen namelijk niet daadwerkelijk naar het derde meer, maar we gingen naar een uitzichtpunt op dat meer. Een paar uur later bereikten we de top en dachten we het ergste gehad te hebben. Wat we alleen even niet hadden zien aankomen, is dat het gedeelte hierna een ontzettend smal pad was naast een afgrond, niet heel prettig dus.

Na dit overleefd te hebben, konden we gelukkig wel van het uitzicht genieten. We namen even een korte pauze op de top en besloten daarna naar beneden te lopen. Ook Hendrik was nog steeds van de partij. De weg naar beneden was geen heel groot succes. We waren er allebei een beetje klaar mee en helemaal aan het einde van de wandeling moesten we vlak langs een aantal mega grote koeien, die er niet heel vriendelijk uitzagen, dus dat was ook geen goede afsluiting. Eenmaal terug in het dorp liepen we meteen even langs de supermarkt om ons avondeten te halen en eten voor morgen, want alles is hier op zondag dicht. Hier namen we ook eindelijk afscheid van Hendrik de hond. Wel respect dat hij de hele hike met ons meegelopen heeft. Dat was al met al een heel succesvolle eerste dag in Durmitor nationaal park.

Fietstochtje door de bergen

De volgende dag wisten we niet helemaal wat we wilden doen. We wilden een korte hike doen, maar die leken er niet echt te zijn en we hadden eigenlijk ook geen zin om nog een dag te wandelen. Ik had eigenlijk helemaal nergens zin in, maar met wat motivatie van Renee en de man van het hostel werd ik toch overgehaald om te gaan mountainbiken. De eigenaar van het hostel legde ons het plan uit en gaf ons fietsen en een helm.

Kabelbaan

We gingen vandaag het niet-betaalde deel van Durmitor nationaal park in. Onze eerste stop was een kabelbaan. Dit was zo’n twintig minuten fietsen. De man van het hostel had gezegd dat dit grotendeels vlak was. Zijn definitie van vlak bleek iets anders dan die van ons, want de weg was toch echt grotendeels omhoog. De route was ook niet echt mooi, dus dat was een beetje jammer. Na twintig minuten kwamen we inderdaad bij de kabelbaan aan. Het was zo’n ouderwetse stoeltjeslift, wat wel een grappige ervaring was.

Er was ons verteld dat de tweede kabelbaan misschien niet open zou zijn vanwege het weer, maar toen we boven kwamen, bleek dat hij toch wel ging. We namen dus ook de tweede kabelbaan naar boven. Vanaf daar zou je een mooi uitzicht moeten hebben, maar wij zagen helaas alleen maar bewolking. We kunnen in ieder geval wel zeggen dat we in de wolken geweest zijn. De man van de kabelbaan zei wel dat we snel naar beneden moesten, omdat er een storm aan kwam. Het uitzicht vanaf het midden station was een stuk beter en nadat we wat foto’s gemaakt hadden, gingen we weer naar beneden.

Vražje jezero & uitzichtpunt

Onze volgende stop was een meer. Dit was best een stuk fietsen, maar de weg liep door een heuvelachtig gebied. Dit was gelukkig niet zo heel zwaar en het uitzicht was ook mooi. Onderweg stopten we een aantal keer om wat foto’s te maken. Een uurtje later kwamen we aan bij Vražje jezero. We besloten om hier te gaan lunchen. Toen we aankwamen stond er een kolonie schapen om het meer heen en vroeg ik me af of de schapen iets te geïnteresseerd zouden zijn in onze lunch. Gelukkig was dat niet het geval en gingen ze langzamerhand de andere kant op.

Na even geluncht te hebben en tot de conclusie te zijn gekomen dat we het echt gehad hebben met brood met humus, gingen we weer verder. We fietsten een stukje terug om daar onze fietsen te parkeren en een stukje omhoog een heuvel op te lopen. Vanaf deze heuvel had je namelijk een mooi uitzicht over het meer. We sleepten onszelf de heuvel op en maakten daar wat foto’s. Daarna was het tijd om terug te fietsen. Het eerste gedeelte was weer door de heuvels en was een relatief makkelijk ritje met mooi uitzicht. Het laatste deel was langs een drukke weg met auto’s die niet aan fietsers gewend zijn. Ik zag hier best wel tegenop. Het viel uiteindelijk wel mee, maar leuk was anders.

De rest van de middag rustten we even uit van een intense paar dagen. Ik vond Durmitor nationaal park ontzettend mooi, maar ik was wel weer even toe aan iets anders dan hiken. Daarom reisde we verder (of eigenlijk terug) naar de hoofdstad van Montenegro. Dat was een interessante ervaring, maar meer daarover in de volgende blogpost.