Podgorica en Berat: een saaie hoofdstad en terug naar Albanië

Onze volgende stop was hoofdstad van Montenegro: Podgorica. We hadden hier nog geen goed woord over gehoord, maar we wilden toch een half dagje de stad ontdekken. Als ik in een land ben, wil ik toch altijd wel graag ook de hoofdstad zien. Gelukkig dacht Renee hier hetzelfde over en stopten we onderweg terug naar Albanië even in Podgorica. Daarna was het tijd om echt terug naar Albanië te reizen. We hadden Tirana wel gezien, dus we gingen proberen om in één keer van Podgorica naar Berat te komen. Of dat ons lukten, kun je hieronder lezen.

Podgorica

Vanuit Zabljak reisden we terug naar Podgorica. Deze keer besteedden we wel wat tijd in de stad. Zoals ik hiervoor al schreef, hadden we nog geen goed woord gehoord over deze stad. Zelfs de locals snappen niet waarom je erheen zou gaan. Vanaf het busstation werden we opgehaald door de eigenaar van het appartement dat we geboekt hadden. We kregen meteen een rondleiding en allerlei informatie over de stad. Het appartement was heel klein, maar dat was helemaal prima voor een nacht. Na even gechilld te hebben liepen we de stad in. We wisten niet echt waar we heen moesten, want de stad heeft niet echt een centrum en bezienswaardigheden.

Toen we even stopten om bij het VVV van Podgorica (wat tot onze verbazing bestaat), kwam er meteen iemand naar buiten met een kaart. We besloten toen maar langzaam alle bezienswaardigheden op de kaart af te gaan. Dit duurde uiteindelijk twee uurtjes. We bekeken ‘het oude centrum’, een brug en liepen een stukje langs de rivier. Er was ons verteld dat er wel leuke street art was, maar dit hebben we ook niet kunnen vinden. We hebben zelfs geen souvenirwinkels kunnen vinden en ook restaurants en bars waren er weinig te vinden.

Na ons rondje bezienswaardigheden besloten we om ergens wat te gaan drinken in de buurt van het appartement. De stad was redelijk uitgestorven en we hebben vrijwel geen andere toeristen gezien. Toen Renee ergens een foto van wilde maken, werd ze heel raar aangekeken door een van de locals die toevallig voorbij liep. ’s Avonds hebben we eigenlijk ook niet heel veel gedaan en ons alleen voorbereid op de busreis de volgende dag. Wel was er een festival gaande op het plein recht achter ons appartement, waar we de muziek van in het appartement konden horen.

De horrorreis van Podgorica naar Berat

Podgorica naar Tirana

’s Ochtends liepen we richting het busstation om aan het eerste deel van onze reis te beginnen. Om 10.00 was er nog geen spoor van de bus. We wachtten en wachtten en niemand had enig idee waar de bus was, of de bus nog zou komen opdagen en wanneer dan. Uiteindelijk kwam de bus toch, maar leek het alsof hij al helemaal vol zat. Er werd echt totaal niets gecommuniceerd en we hebben echt een kwartier staan wachten op informatie over wat er nou aan de hand was. Uiteindelijk ging de buschauffeur een grotere bus halen. Dat duurde ook allemaal een eeuwigheid en toen we eindelijk de bus in konden, bleek dat de airco het niet deed. De busrit duurde ook nog veel langer dan de bedoeling was en het was nog maar de vraag of we de laatste bus naar Berat nog gingen halen.

Tirana naar Berat

Een hele lange en warme zes uur later kwamen we uiteindelijk toch aan op het busstation. Tirana heeft vier busstations en wij moesten naar het zuid en noord busstation om onze bus naar Berat te halen. Onze bus vanuit Podgorica kwam natuurlijk aan op het oost busstation. Dit is compleet aan de andere kant van de stad en het vervelende was ook nog dat we letterlijk langs het zuid en noord busstation reden. Er is ook geen openbaar vervoer van het ene busstation naar het andere, dus dat hielp ook echt niet. We besloten uiteindelijk maar om een taxi te nemen. Zo haalden we gelukkig toch de bus naar Berat nog.

Een paar uur later kwamen we in Berat aan, maar bleek dat we nog een lokale bus moesten nemen van waar de bus ons had afgezet. Natuurlijk hadden we net op dat moment ook geen cash meer en moesten we dus nog op zoek naar een geldautomaat voordat de bus vertrok. Nadat ook dit goed gekomen was en we daadwerkelijk in het centrum van Berat waren, dachten we dat de horrorreis eindelijk over was. Niets bleek minder waar. Ik kwam er namelijk achter dat ik mijn trui in de bus had laten liggen en er echt geen kans was dat ik die nog terug zou krijgen. Daarna bleek ook nog dat onze wandeling naar het hostel stijl omhoog was. Toen we eindelijk in het hostel waren, hadden we heel snel besloten dat dat het einde van onze dag was.

Berat

De volgende paar dagen besteedden we in Berat. Dit is een dorpje een paar uur ten zuiden van Tirana. Na het hele avontuur van gisteren, besloten we de rest van onze tijd in Berat wat rustiger aan te doen. Sowieso ligt het reistempo van het tweede deel van onze reis een stukje lager. Daar waren we ook echt wel even aan toe. Het hostel waar we in Berat verbleven is heel relaxed. Er is een groot terras buiten en daar hebben we veel gebruik van gemaakt.

Onze eerste dag in Berat besloten we het centrum te verkennen. Berat wordt ook wel de stad van duizend ramen genoemd vanwege de hoeveelheid ramen die je ziet als je naar het centrum kijkt vanaf de overkant van de rivier. Dat uitzicht vond ik mooier dan het daadwerkelijke centrum. Daarna maakten we een wandeling langs de rivier en liepen over de promenade waar alle restaurants zitten. We besloten om ergens iets te gaan drinken en de rest van de middag in het hostel te chillen.

Behalve voor het centrum komen de meeste mensen naar Berat om het kasteel te bekijken. Het bijzondere aan het kasteel van Berat is dat het eigenlijk een gewone woonwijk is. Dit was een heerlijk half uur omhoog lopen in de bloedhitte, maar eenmaal boven hadden we een mooi uitzicht over de omgeving. Het is grappig om te zien dat er dus daadwerkelijk mensen binnen de muren van het kasteel wonen en er gewoon kinderen naast de kasteelmuren aan het voetballen zijn. ’s Middags maakten we weer goed gebruik van het terras in het hostel en als afsluiting besloten we ergens wat cocktails te gaan drinken. De volgende dag hadden we weer een lange reisdag naar Himarë voor de boeg, dus we gingen ook weer op tijd slapen.