Tirana: een stad vol contrasten

Tijd voor een nieuw avontuur! Het afgelopen jaar heb ik nog niet genoeg gereisd, dus na even in Nederland te zijn geweest, was het weer tijd om te vertrekken. Deze keer blijf ik wel wat dichter bij huis. Ik begin namelijk in Albanië en reis daarna verder naar Montenegro en Corfu. Niet alleen de afstand is een verandering ten opzichte van afgelopen jaar, maar ook reis ik deze keer niet alleen. Ik reis namelijk samen met Renee (die ik ken van mijn studie). Samen met Renee vloog ik van Eindhoven naar Tirana, waar we aan onze reis van vijf weken begonnen.

De eerste indruk van Albanië

Eenmaal aangekomen in Tirana, de hoofdstad van Albanië, merkten we al gelijk dat alles vrij ongeorganiseerd en chaotisch is. Pinautomaten stonden ergens verstopt in een hoekje, vervolgens lukte het pinnen niet en hadden we bijna euro’s gepind. Waarom er een euro pinautomaat staat, terwijl ze in Albanië met LEK betalen, vraag ik me ook nog steeds af. Onze volgende taak was een simkaart kopen. Dit ging iets makkelijker, maar duurde wel een eeuwigheid. Toen moesten we op zoek naar de bus naar het vliegveld. Nergens stond iets aangegeven over waar de bus vertrok en tussen de hoeveelheid bussen die geparkeerd stonden bij het vliegveld, was het bijna onmogelijk om de goede bus te vinden. Gelukkig staan er allemaal mannetjes die de bestemming van hun bus schreeuwen. Dit deed mij nog al denken aan zuidoost Azië. Uiteindelijk hebben we wel de goede bus weten te vinden.

Onze eerste kennismaking met Albanië was dus wat chaotisch, maar we hebben wel al gemerkt dat mensen ontzettend vriendelijk en behulpzaam zijn.

Blue Door Hostel

De bus bracht ons naar het centrum van Tirana, vanaf waar we nog even moesten lopen naar ons hostel. We verblijven in het Blue Door Hostel. Het hostel wordt gerund door een lokale familie. Elke ochtend maakt de oma van de familie ontbijt voor iedereen en ’s avonds maakt ze een traditioneel diner waar alle gasten bij kunnen aansluiten.

Het ontbijt met fruit, kaas, jam, ei en petulla was top. Petulla is een soort gefrituurd deeg en je eet dit met kaas of jam. Renee en ik vonden dit naar oliebollen smaken, wat wel grappig was om te eten als ontbijt. We hebben ook een keer ’s avonds bij het hostel gegeten. We kregen toen soep en Byrek. Dit was ontzettend lekker. Byrek is gevuld bladerdeeg. Meestal is de vulling kaas, spinazie, tomaat of iets van vlees. Het is in de hele Balkan een populair gerecht en wordt in ieder land net iets anders gemaakt. In Albanië wordt het normaal alleen als ontbijt gegeten, maar voor toeristen maken ze het ook wel eens als lunch, snack of avondeten. Verder zijn er maar ongeveer twintig bedden in het hostel en dat was voor mij echt een verademing na alle Australische hostels met honderden bedden.

Het centrum van Tirana

Nadat we ingecheckt hadden bij ons hostel, besloten we het centrum van Tirana te gaan verkennen. Vanaf ons hostel loop je zo het centrum in. We begonnen met op de nieuwe bazaar. De straatjes hier omheen zijn leuk om doorheen te lopen, maar de bazaar zelf viel een beetje tegen. Het is een overdekt pleintje met wat kraampjes die voornamelijk souvenirs en groenten en fruit verkopen. Vervolgens zijn we naar het Skanderbegplein gelopen. Dit is een enorm plein waar eigenlijk niets is. Om het plein heen liggen wel een aantal leuke bezienswaardigheden. Zo zijn we naar de oudste boekenwinkel van Tirana geweest en hebben de moskee en de oude klokkentoren bekeken.

Aan de architectuur in Tirana is geen touw vast te knopen, maar dat vond ik eigenlijk juist wel leuk. Zo zijn er bij één kruispunt gebouwen die mij een beetje deden denken aan Wenen, ontzettend lelijke gebouwen uit de communistische periode en een modern kunstwerk genaamd ‘de wolk’ (je raadt het al: het lijkt op een wolk). Een ander vreemd modern kunstwerk in het centrum van Tirana is de zogenaamde ‘piramide van Tirana’. Dit is natuurlijk geen echte piramide, maar een raar driehoekig gebouw vanaf waar je een mooi uitzicht hebt over de stad. Dit was letterlijk en figuurlijk een van mijn hoogtepunten van Tirana.

Daarnaast zie je ook nog allemaal dingen uit de Ottomaanse periode terug, zoals een oude brug en een aantal moskeeën. Toen we naar de oude brug liepen, kwamen we er, tot onze verbazing, achter dat de brug niet over de rivier loopt, maar ergens naast de rivier staat. Waarom weet ik ook niet, maar het was wel bijzonder. Verder hebben we een orthodoxe kathedraal bezocht en zijn we langs twee moskeeën gelopen. Vooral de orthodoxe kathedraal vond ik erg mooi.

Dagtrip naar Krujë

Onze tweede dag in Tirana spendeerden we in Krujë, een dorpje op een uurtje rijden van Tirana. Onze dag begon niet heel soepel. De bus naar Krujë vertrok namelijk vanaf het busstation zo’n 5 kilometer buiten het centrum en de bus naar het busstation vinden was nog al een uitdaging. Uiteindelijk heeft iemand ons geholpen de juiste bus te vinden en waren we ongeveer een half uur later dan gepland toch op het busstation. Op het busstation zijn er allemaal mannetjes die hun bestemming naar je schreeuwen en dan is het is dus alleen nog een kwestie van het juiste mannetje vinden. Dit was gelukkig wel makkelijk. De bus vertrok vrijwel meteen toen we instapten, dus dat was ideaal.

Een uurtje later kwamen we in Krujë aan. Dit is een klein dorpje in de bergen dat bekend staat om zijn kasteel en oude bazaar. We liepen eerst een heuvel op naar het kasteel. Het kasteel zelf vond ik een beetje tegenvallen, maar het uitzicht was wel mooi. Na het kasteel zijn we naar beneden gelopen door de oude bazaar. Ik had verwacht dat dit groter zou zijn, maar het bestaat eigenlijk maar uit twee straten. De bazaar zelf was verder wel prima, maar er worden wel echt overal dezelfde dingen (vooral souvenirs) verkocht.

Vanaf de bazaar liepen we terug naar de bus en de bus bracht ons in een uur terug naar Tirana. Daarna was het weer een uitdaging om de bus terug naar het centrum te vinden. Ondanks dat we de bus de verkeerde kant op genomen hadden, kwamen we uiteindelijk wel op de goede plek aan, omdat hij een rondje reed. Het duurde alleen ongeveer drie keer zo lang. We hebben in ieder geval ons geld uit het 40 cent buskaartje gehaald.

Dajti Ekspres

Onze laatste dag namen we de bus naar een uitzichtpunt even buiten de stad. Deze keer hadden we geen drama met het zoeken naar de bus. We namen de kabelbaan richting het uitzichtpunt. Vanaf hier heb je uitzicht over de stad en de omgeving. Dit was leuk om te zien, maar niet super bijzonder. Na even boven te hebben rondgelopen, namen we de kabelbaan en de bus terug.

Blloku

Na de kabelbaan liepen we naar Blloku, een andere wijk in Tirana. Deze wijk is populair onder locals. Er zijn heel veel bars, restaurants en cafés. Dit is de wijk waar eigenlijk iedereen wil wonen en dus niet per se in het centrum. De wijk is een goed onderhouden en heeft huizen van een betere kwaliteit, omdat de communistische elite hier woonde tijdens het communistische regime. We hadden gehoord dat er ook veel street art en gekleurde huizen zouden zijn. Misschien dat wij niet op de goede plekken geweest zijn, maar wij hebben dit niet echt kunnen vinden. Verder was het wel leuk om even rondgelopen te hebben, maar al met al, vonden we dit een beetje tegenvallen.

Daarmee kwam er een tijd aan onze paar dagen in Tirana en reisden we verder richting het noorden. Lees daarover meer in de volgende blog.