Een spontaan tripje naar Cappadocië

Vanuit Istanbul reisde ik met twee meiden van mijn hostel in Istanbul naar Cappadocië, in het binnenland van Turkije. Cappadocië staat bekend om zijn bijzondere landschap en grotwoningen, maar tegenwoordig komen bijna alle toeristen voor de luchtballonnen. Naast het bekijken van de luchtballonnen zijn er genoeg andere activiteiten om jezelf een paar dagen te vermaken. Zo deed ik een quadtour, ging ik op een niet zo succesvolle hike en bezocht ik een kasteel.

De reis

Vanaf Istanbul nam ik een nachtbus naar Goreme. Goreme is het dorpje dat de meeste toeristen als uitvalsbasis gebruiken om Cappadocië te ontdekken. De bus die mijn reisgenoten geboekt hadden was helaas al vol, dus ik nam een bus eerder. Mijn verwachtingen van de kwaliteit van deze bus waren laag, want ik had via Flixbus geboekt en normaal zijn die bussen nogal matig. Tot mijn verbazing was dat nu niet het geval. Het waren moderne, ruime bussen met een 2-1 opstelling, waardoor ik ook nog eens niet naast iemand hoefde te zitten. Perfect!

De busreis zelf verliep prima. De buschauffeur reed normaal, we hadden maar een half uurtje vertraging en er was regelmatig pauze. Het enige wat heel vervelend was, was dat de airco halverwege uitgezet werd. Dit werd gedaan, omdat het voorin te koud was, maar daardoor was het achterin echt niet uit te houden met de warmte. Ik heb niet heel veel geslapen door de warmte, maar ik slaap sowieso nooit goed in nachtbussen, dus dat kwam niet als een verrassing.

De terugweg was een stuk beter. De bus was hetzelfde, maar deze keer waren er geen problemen met de airco. Ik was zo moe van het hele Cappadocië avontuur dat ik het grootste deel van de terugreis wel geslapen heb. Dat was ook wel prettig.

Quad tour

Mijn eerste activiteit in Cappadocië was een quadtour. Ik reisde dus deze paar dagen samen met Dani en Sara die ik in mijn hostel in Istanbul had leren kennen. Na aankomst hebben we eigenlijk de hele dag bij het zwembad in het hostel gezeten. Het was namelijk te warm om iets te doen overdag. Aan het eind van de middag hadden we een quadtour geboekt. We reden door een van de valleien en kwamen erachter dat zo’n honderd andere mensen dezelfde tour geboekt hadden. Het was overal mega druk. Daardoor ging het quadritje vrij langzaam, niet echt waarvoor je een quadtour doet dus. We stopten onderweg bij een uitzichtpunt en een grotwoning, en reden daarna naar het uitzichtpunt voor zonsondergang. De zonsondergang was prachtig vanaf hier. Helaas gingen we wel al terug voordat de zon helemaal onder was.

Ik heb me prima vermaakt tijdens de quadtour, maar ik zou het niet aanraden aan anderen. De plekken waar we tijdens de tour kwamen waren mooi, maar alles werd een beetje verpest door de hoeveelheid mensen. Het was nog niet eens echt hoogseizoen, dus ik kan me niet voorstellen hoe druk het is als dat wel het geval is. Overal waren rijen met quads en dat leidde nog al af van het landschap en de ervaring. De zonsondergang was wel ontzettend mooi en dat is waarom ik wel blij ben dat ik het gedaan heb, maar ook hier stond het vol met quads en mensen. Dit was op een niveau dat je echt je gids in de gaten moest houden, anders ging je echt je quad niet meer terugvinden. Ik vond het ook jammer dat we niet de hele zonsondergang konden kijken.

Luchtballonnen

De twee ochtenden dat ik in Cappadocië was, heb ik gedaan waar eigenlijk iedereen naar Cappadocië voor komt: de luchtballonnen bekijken met zonsopkomst. De meeste mensen gaan ook daadwerkelijk in een luchtballon, maar naar mijn idee voegde dat niet echt iets toe aan het uitzicht. Zo’n luchtballonvaart is natuurlijk wel een bijzondere ervaring, maar ik heb dit in Laos al eens gedaan. Ik heb dus alleen de ballonnen bekeken vanaf twee verschillende punten. Dit wordt een alinea met meer foto’s dan tekst, want ik denk dat de foto’s in dit geval meer zeggen dan ik in woorden kan beschrijven. Het is overigens nog veel beter in het echt dan op de foto’s.

De eerste ochtend ging ik met Sara en Dani naar een van de populaire plekken om de zonsopkomst te bekijken. De dag begon dus vroeg. Rond een uurtje of vier begonnen we met lopen richting de heuvel. Dit ging een stuk sneller dan we dachten en binnen twintig minuten stonden we al boven. We hadden een heel goede plek om de ballonnen te zien opstijgen. Het was hier wel druk, maar niet vervelend druk zoals bij de quadtour.

De tweede ochtend keken we de zonsopkomst vanaf een terras van een hotel. Normaalgesproken zijn deze alleen toegankelijk voor hotelgasten, maar Sara kende iemand die bij een van de hotels werkte en zo mochten we toch op het terras als niet-gasten. Dit was wel fijn, want dan konden we ietsje later opstaan. Dani deed vandaag een ballonvaart, dus we gingen proberen om haar ballon te spotten. We hebben haar wel gezien, maar alleen van veraf helaas.

Een mislukte hike & Uchisar Kasteel

Hiken naar Uchisar

Nadat we de eerste dag de luchtballonnen bekeken hadden, besloten we dat we nog wel energie hadden om een hike te doen. Na een koffiepauze begonnen we aan de hike naar het Uchisar kasteel. Dit begon met een redelijk normaal pad dat ons naar een vallei bracht. Dit was een andere vallei dan waar we met de quadtour geweest waren. Al deze valleien vond ik er hetzelfde uitzien, maar desondanks was het er wel prachtig. Het landschap en de grotwoningen maken de uitzichten over de vallei een uniek beeld. Ik vond het ook leuk om de grotwoningen van dichtbij te kunnen zien. Het is ondenkbaar dat mensen dit zo lang geleden bedacht en gemaakt hebben. Heel indrukwekkend.

Op een gegeven moment verdween het pad ineens en snapten we even niet waar we heen moesten. Google maps, maps.me en een wandelapp hadden ook geen oplossing. Dani besloot daarom om op ontdekking te gaan bij het enige wat een beetje op een pad leek. Toen ze na een paar minuten terugkwam, bleek dat ook daar geen pad was. Het leek onmogelijk om bij het kasteel te komen op deze manier. We besloten toen maar terug te gaan naar het hostel en ’s middags met de bus naar het kasteel te gaan. Toch vond ik de hike wel leuk. Zo heb ik namelijk wel de grotten nog kunnen zien zonder honderd andere mensen.

Uchisar kasteel

’s Middags namen Sara en ik de bus naar Uchisar en liepen vanaf daar naar het kasteel. Het kasteel van Uchisar ziet er niet uit als de meeste kastelen. Het is namelijk gebouwd in een grot en het ziet eruit als een soort mierenhoop. Ik vond dit een grappig gezicht. De binnenkant van het kasteel is niet echt interessant. Het zijn een heleboel lege kamers, wat eigenlijk meer een soort minigrotten zijn. Het is wel gek om te bedenken dat daar ooit mensen woonden en dat dit kasteel daadwerkelijk in gebruik geweest is. Dat is iets wat ik me echt niet kon voorstellen toen we daar rondliepen. We zijn helemaal omhoog gelopen naar het uitzichtpunt boven op het kasteel. Dit was het absoluut waard. Je hebt een geweldig uitzicht over de hele omgeving vanaf boven. Ik ben dus zeker blij dat we nog wel naar het kasteel gegaan zijn.

Conclusie

Ik ben heel blij dat ik met Dani en Sara mee gegaan ben naar Cappadocië, ondanks dat het eigenlijk niet op mijn planning stond. Het is er echt prachtig. Het landschap in combinatie met de luchtballonnen was adembenemend. Ik vind het dus een unieke bestemming en één die je gezien moet hebben. Voor mij was het ook wel even goed om uit de drukte van Istanbul te zijn, dus wat dat betreft was Cappadocië ook een goede keuze. In mijn Istanbul blog schreef ik al dat ik na Cappadocië terug naar Istanbul ben gegaan. Daarna ben ik doorgereisd naar Bulgarije, een land waar ik wel al eens geweest ben, maar nog niet echt veel van gezien heb. Daar kwam nu verandering in, maar daarover kun je meer lezen in mijn volgende blogpost.