Bulgarije: Plovdiv, Sofia en Bansko

Door mijn langere verblijf in Istanbul en ongeplande uitstapje naar Cappadocië reisde ik ongeveer een week later dan gepland van Istanbul naar Bulgarije. Mijn eerste stop was Plovdiv. Verder heb ik ook Sofia bezocht, twee dagtrips vanuit daar gedaan en ben ik op twee verschillende plekken in de bergen geweest. Ik vond Sofia tegenvallen, maar de andere plekken waren geweldig. Lees hieronder verder wat ik precies gedaan heb.

Plovdiv

Het stadje

Na aankomst in Plovdiv liep ik richting het hostel. Dit was gelukkig niet zo ver en de receptie was al open. Ik kon meteen inchecken en werd uitgenodigd om mee te ontbijten. Zo leerde ik snel alle mensen in het hostel kennen. Het is een klein hostel en omdat het nog vroeg in het seizoen was, waren er weinig mensen. We besloten om met een groepje het stadje te gaan verkennen. Plovdiv is de tweede stad van Bulgarije en een van de oudste steden van Europa. Daarom zijn er op elke straathoek wel (Romeinse) ruïnes te vinden. Het oude centrum is erg mooi. Nadat we ergens geluncht hadden, besloten we terug te gaan naar het hostel. Er was een hittegolf gaande in de Balkan, waardoor we eigenlijk ’s middags niet naar buiten konden. Gelukkig was er airco in het hostel, dus dat maakte in ieder geval iets goed.

’s Avonds deed ik samen met iemand anders een free walking tour. Ik wist niet zoveel van de geschiedenis van Bulgarije en al helemaal niet van Plovdiv, dus dit was een goede manier om daar meer over te leren. We kregen een tour door het oude centrum, bezochten een aantal traditionele huizen, en zagen een enorme hoeveelheid aan ruïnes, waarvan een in de kelder van de H&M. Na de tour zijn we met een groep wat gaan eten en hebben we daarna op het dakterras van het hostel gechilld.

Asen’s fort

De volgende dag was een langzame start. Het was veel later geworden dan verwacht, dus uitslapen leek me een goed idee. De anderen in het hostel dachten daar blijkbaar hetzelfde over. Iedereen kwam op het laatste moment opdagen voor het ontbijt. Nadat de plannen voor de dag besproken waren, besloot ik aan te sluiten bij twee mensen uit de groep van gisteren. We gingen naar een fort even buiten de stad. Eerst moesten we de bus hebben naar het dorpje Asenov. De bus vinden was een uitdaging, aangezien ze in Bulgarije het Cyrillisch alfabet gebruiken en ik dat niet kan lezen. Gelukkig sprak een van de mensen met wie ik was Russisch en Bulgaars lijkt enigszins op Russisch, dus dat hielp ontzettend. Toen we eenmaal de bus gevonden hadden, ging alles best soepel.

Vanaf de bushalte in Asenov was het nog een uurtje lopen naar het fort. Dit was makkelijker gezegd dan gedaan. We dachten dat het een goed idee was om een andere route te nemen dan de autoweg. Na 20 minuten omhoog klimmen in 40 graden kwamen we erachter dat het pad ophield. Toen konden we dus weer terug. Dit was even jammer, maar we hadden in ieder geval een mooi uitzicht. Nog een uur later waren we dan eindelijk bij het fort. De autoweg was een stuk minder omhoog lopen, wat ik heel erg kon waarderen. De spectaculaire ligging van het fort maakte dit hele gedoe het 100% waard.

De wandeling terug was een stuk beter te doen en onderweg besloten we ook nog even pauze te houden om ergens de lunchen. De bus terug zoeken was weer een uitdaging, maar ook dit lukte uiteindelijk. Mijn laatste avond in Plovdiv besteedde ik op het dakterras van het hostel, waar een barbecue georganiseerd werd.

Sofia

Het hostel

De volgende dag was het tijd voor een vroege bus naar Sofia, de hoofdstad van Bulgarije. Ik reisde samen met iemand die ik in Plovdiv had leren kennen. Na een uurtje of vijf in de bus kwamen we aan in Sofia. Het busstation lag best een eindje van het hostel waar we verbleven af. Ik had hoge verwachtingen van dit hostel, omdat ik er zoveel mensen over gehoord had.

We checkten in en bleken in dezelfde kamer te zitten. De airco in onze kamer was niet aan en toen we aan de receptie vroegen of ze de airco aan konden zetten, kregen we als antwoord dat de airco de hitte overdag niet aan kon. Het was nog steeds 40 graden en deze kamer had meer ramen dan muren, wat betekende dat het overdag echt niet uit te houden was in de kamer. Dit was een beetje jammer, want buiten wilde je ook eigenlijk niet zijn. Ik heb mijn dagen in Sofia dus vooral doorgebracht in de gemeenschappelijke ruimte (waar in ieder geval een ventilator was).

De stad

Gebedshuizen

Wel heb ik in de ochtenden en aan het einde van de middagen de belangrijkste dingen in Sofia kunnen zien. De bekendste bezienswaardigheid van Sofia is de Alexander Nevski-Kathedraal. Als je Sofia googelt is deze kathedraal het eerste wat naar boven komt. Het is een van de grootste orthodoxe kathedralen ter wereld en van de buitenkant is het een indrukwekkend gebouw. De binnenkant vond ik tegenvallen. Er is maar een klein deel van de kathedraal toegankelijk, waardoor je eigenlijk van binnen niet merkt hoe groot het bouwwerk eigenlijk is.

Verder zijn er ook nog wat andere kerken en een moskee die het bekijken waard waren. Ik vond vooral de Sint Nikolas Russische kerk erg mooi. In een van de andere kerken was een begrafenis gaande toen we naar binnen liepen. Het was nogal een rare ervaring om daar zo in te lopen, maar de kerk was gewoon open, niemand zei er iets van en er waren nog meer toeristen in de kerk, dus blijkbaar kan dat hier gewoon. De moskee bevindt zicht aan ‘het plein van tolerantie’. Dit is een gebied van een vierkante kilometer waar een moskee, een orthodoxe kerk, een katholieke kerk en een synagoge te vinden zijn. Ik vond de moskee niet zo speciaal, maar het is wel bijzonder dat het plein van tolerantie bestaat.

Andere bezienswaardigheden

Naast een enorme hoeveelheid aan gebedshuizen heb ik ook nog andere dingen in de stad gezien. Zo ligt er onderweg van het station naar het centrum een Romeinse ruïne. Dit vond ik wel leuk om te zien. Ook heb ik de Vitosha Boulevard bezocht. Dit is de Kalverstraat van Sofia. Je hebt zo’n straat natuurlijk in elke grote stad, maar hier was echt niets aan. Daarnaast ben ik langs het Nationaal Paleis voor Cultuur gelopen. Dit is een groot, modern gebouw, waar ik op zich niet zoveel mee heb. Wel vond ik plein waaraan dit ligt erg gezellig. Er ligt een druk park naast en op het plein zijn allemaal tuinen en fonteinen aangelegd.

Over het algemeen vond ik Sofia een beetje tegenvallen. Misschien had ik te hoge verwachtingen, maar ik vond Plovdiv eigenlijk leuker. Sofia vond ik gewoon een grote stad. Het is geen mooie stad, er hangt geen gezellige sfeer en er is niet zoveel te doen. Een van de hoogtepunten van mijn bezoek aan Sofia was het theehuis dat in de buurt van mijn hostel lag. Ze hadden hier mega veel theesoorten en heel lekker vegetarisch eten. Mijn mening over Sofia is natuurlijk wel beïnvloed door mijn negatieve ervaring met het hostel en de bloedhitte overdag.

De Zeven Rila-meren hike

Vanuit Sofia heb ik een tour gedaan naar het Rilaklooster en de zeven Rila-meren. Ik deed deze tour samen met iemand die ik in Plovdiv had leren kennen. Vanuit Sofia reden we met een busje naar het startpunt van de hike. Om bij het daadwerkelijke startpunt te komen moet eerst nog met een stoeltjeslift (of een uur omhoog lopen). Toen wij bij de stoeltjeslift aankwamen, bleek hij gesloten vanwege schade door de storm van de nacht ervoor. Het tourbedrijf was hier niet over geïnformeerd en niemand wist wanneer hij weer open zou gaan. Dat was een lekker begin. Na een uur wachten werd er besloten dat we moesten kiezen tussen de hike en het klooster. Er was namelijk geen tijd meer om beide te doen. Ik vond dit wel jammer, maar ik deed de tour vooral voor de hike. Daar koos ik dan ook voor.

De hike begon dus met een extra uur omhoog lopen, maar dit viel me eigenlijk alles mee. Het scheelde ook dat het een bewolkte en niet zo warme dag was. Eenmaal boven konden we aan het mooie gedeelte van de hike beginnen. Dit is een redelijk vlakke wandeling langs vijf van de zeven meren. Wij hadden helaas geen tijd om ook de laatste twee meren te zien. Het deel van de hike dat ik gedaan heb, was als nog geweldig. Na een uurtje of vijf wandelen liepen we weer naar beneden. Deze keer konden we het laatste stuk wel met de stoeltjeslift, want die werkte gelukkig weer. Precies toen wij de bus in gingen begon het keihard te regenen, dus ook dat kwam goed uit. Ondanks de tegenvallers heb ik een ontzettend leuke dag gehad en was het een goede kennismaking met de Bulgaarse bergen.

Koprivshtitsa

De heenreis

Vanuit Sofia deed ik ook nog een andere dagtrip, namelijk naar het dorpje Koprivshtitsa. Dit is traditioneel dorp en het leek me een leuke ervaring om dit te gaan bezoeken. Het was zo’n 1,5 uur met de intercitytrein. Helaas had ik deze trein net gemist, waardoor ik met de stoptrein moest die er drie uur over deed. Dit was wel een bijzondere ervaring. De stoptreinen in Bulgarije zijn mega traag en oud en ik was de enige toerist in de trein. We hadden wat vertraging, maar dit was eigenlijk niets noemenswaardigs. Ik had me blijkbaar niet zo goed voorbereid. Het treinstation bleek namelijk bijna twee uur lopen van het daadwerkelijke dorp te liggen. Gelukkig rijdt er een shuttlebusje van de trein naar het dorp bij aankomst en vertrek van iedere trein. Niets aan de hand, dacht ik dus. Toen ik uitstapte, kon ik die bus alleen nergens vinden.

Na tien minuten zoeken, had ik het opgegeven en besloot ik de eerstvolgende trein terug naar Sofia te nemen. Ik zag verder ook niemand op het station, dus vragen was ook geen optie. Op een gegeven moment kwam er een man naar me toe die me vertelde dat de shuttle niet reed, maar iemand kwam hem ophalen en ik kon wel meerijden. Ik wist nog even niet of ik dat wel zo’n goed idee vond. Na even met de man gepraat te hebben, besloot ik om het aanbod te accepteren. Was dat de meest veilige en verstandige keuze? Misschien niet, maar dat is hoe dingen soms gaan. Mijn gevoel had overigens wel gelijk. De vriend van deze man bracht me gratis en voor niets naar het dorp. Ik bedankte ze allebei en was van plan om even rond te lopen en de volgende bus terug naar het station te nemen.

Een privérondleiding door het dorpje

Dat ging niet door. De man (Toby) stond er op om me rond te leiden in het dorp. Hij was er namelijk geboren en getogen. Hij snapte overigens niet wat ik precies kwam doen. Zo gezegd, zo gedaan kreeg ik een privé rondleiding door het dorpje. Het staat inderdaad vol met traditionele huizen en je ziet er overal paard en wagens. Er is verder niet zoveel te zien in het dorp, maar ik vond het toch een interessante plek om bezocht te hebben. Je ziet hier een heel andere kant van Bulgarije dan in de steden en de bergen.

Nadat ik nog 100 foto’s van Toby’s familie en dochter bekeken had, liepen we terug naar de bushalte. De bus die ik nam, was de laatste van de dag en deze sloot aan op de laatste trein van de dag. De bus kwam alleen maar niet opdagen. Ik was natuurlijk al helemaal in paniek, want ik was bang dat ik in Koprivshtitsa vast zou komen te zitten en ik moest een bus halen de volgende ochtend. Er stonden wel nog meer mensen te wachten, maar niemand leek te weten wat er nou aan de hand was. Uiteindelijk kwam de bus toch een half uur te laat opdagen. Ik dacht toen dat ik mijn trein al gemist had en had al geaccepteerd dat ik in Koprivshtitsa moest blijven. Gelukkig kwamen we er toen achter dat de bus laat was, omdat de trein een uur vertraging had. Dat was goed nieuws.

Conclusie

Eenmaal in de bus ging alles voor de verandering wel gewoon goed. De trein kwam inderdaad een uur te laat opdagen, ik kon een kaartje kopen in de trein en er was zitplaats in de trein. Tegen alle verwachtingen in was ik dan ’s avonds toch nog terug in Sofia. Ondanks de heisa om er te komen, zou ik wel aanraden om Koprivshtitsa een dagje te bezoeken. Je ziet zo echt een andere kant van Bulgarije.

Bansko

Aankomst & een korte wandeling

Nadat ik de Zeven Rila-meren hike gedaan had, wilde ik meer van de bergen in Bulgarije zien. Het internet vertelde me dat Bansko de plek was om dat te doen. Dit is een stadje aan de rand van het Pirin-gebergte. Dit gebergte staat voornamelijk bekend als wintersportgebied, maar het wordt steeds populairder onder wandelaars in de zomer. Ik nam ’s ochtends de bus vanaf Sofia en na drie uur kwam ik aan in Bansko. Het hostel waar ik verblijf is van een Britse eigenaar die heel enthousiast is over de omgeving en vijf honden heeft die in het hostel rondlopen.

De eerste dag nam ik de kabelbaan een stuk omhoog de bergen in en vanaf daar ben ik door bos naar een hut gelopen. Onderweg kwam ik wat watervallen tegen. De wandeling was wel prima, maar niet zo bijzonder. Ik heb voornamelijk bomen gezien en er was geen mooi uitzicht onderweg. Wel was ik even vergeten dat er beren in de bergen in Bulgarije zitten, dus toen ik daar een bordje van zag staan, maakte dat mijn wandeling wel iets spannender. Ik ben overigens (gelukkig) geen beren tegengekomen. Verder heb ik ook nog even in het dorpje rondgelopen. Het centrum van het dorpje vond ik verbazingwekkend levendig. Aan de kant van de kabelbaan is wel de helft van de winkels en restaurants in de zomer dicht zijn, omdat het hoogseizoen dus in de winter is.

Dag 2: een langere hike

De heenreis

Na een goede nacht slaap liep ik naar de bushalte om de bus naar de Vihren hut te nemen. Vandaag stond een langere hike op het programma. Het gebied rondom Bansko is nog niet heel erg ontwikkeld voor wandelaars, dus het is soms lastig om de startpunten van de wandelingen te bereiken als je geen auto hebt. De bus naar de Vihren hut, waar de meeste wandelingen beginnen, gaat bijvoorbeeld maar drie keer per dag. Ik nam de eerste bus naar boven en een uurtje later werd ik afgezet bij de hut. Dat het gebied nog niet zo ontwikkeld is voor wandelen is ook te zien aan de bewegwijzering, of eigenlijk het gebrek daaraan. Gelukkig had ik me voor de verandering goed voorbereid en had ik een kaart gedownload. Zo kon ik toch de weg nog kon vinden.

De hike

Mijn wandeling begon met een steile klim omhoog. Toen ik eenmaal boven was, zat het moeilijke gedeelte erop. Het uitzicht over de vallei was prachtig vanaf boven. Ik liep verder richting mijn eerste stop: het Okoto meer. Dit is een klein gletsjermeer. Ik heb hier best een tijdje pauze gehouden, maar helemaal niemand anders gezien. In vergelijking met de Rila-meren was het hier ontzettend rustig. Hierna liep ik verder naar het lagere Banderitsa meer, of ook wel het vissenmeer. Dit was een half uurtje lopen, maar ik deed er iets langer over, omdat ik het pad even niet kon vinden. Toen ik bij het meer aankwam, snapte ik waar de bijnaam ‘vissenmeer’ vandaan kwam: er zaten ontzettend veel vissen. Ook hier heb ik even pauze gehouden. Er waren wel wat andere mensen, maar het was eigenlijk nog steeds heel rustig.

Mijn plan was om nog naar twee andere meren te lopen, vanaf daar terug te lopen naar de kabelbaan en de kabelbaan terug naar Bansko te nemen. Uiteindelijk heb ik dit plan aangepast, omdat ik helemaal geen zin had om zoveel te lopen. De kabelbaan was namelijk een heel stuk verder naar beneden lopen dan waar de bus vertrok. Ik besloot dus om de bus terug te nemen, maar door de beperkte tijden van de bus, had ik geen tijd meer om naar de andere twee meren te gaan. Gelukkig had ik in Rila al vijf meren gezien, dus ik had het idee dat ik dit wel kon missen. Vanaf het vissenmeer ben ik dus terug naar beneden gelopen. Ik heb nog wat gedronken bij het resaurant van de Vihren hut en heb toen de bus terug genomen.

Conclusie

Bansko was voor mij de verrassing van Bulgarije. Het stond in eerste instantie niet op mijn lijstje van plaatsen waar ik in Bulgarije heen wilde, maar het bleek een goede keuze te zijn om er wel heen te gaan. Ik had na teleurstellend en druk Sofia behoefte aan rust en dat vond ik in Bansko.

Naar Noord-Macedonië

Na Bansko was het alweer tijd om afscheid te nemen van Bulgarije. Ik kijk met gemixte gevoelens terug op mijn tijd hier. Plovdiv, Bansko en de Rila hike vond ik geweldig. Ook Koprivshtitsa was een onvergetelijke ervaring, al was dat niet volledig positief. Sofia viel dus tegen. De algemene sfeer in het land vond ik grimmig en ik voelde me er niet altijd even veilig, iets wat ik in Turkije verwacht had maar niet per se in Bulgarije. Ik was daarom wel klaar om naar een nieuw land te gaan.

Mijn reis naar Noord-Macedonië begon met een bus van Bansko terug naar Sofia. Daar stapte ik over op de bus naar Skopje, de hoofdstad van Noord-Macedonië. Dit is een nieuwe hoofdstad en een nieuw land voor mij. De busreis van Bansko naar Sofia was prima. Daarna moest ik een uurtje op mijn volgende bus wachten. Het volgende deel van de reis verliep iets minder volgens plan. De grenscontrole duurde ontzettend lang en alleen mijn tas werd helemaal over hoop gehaald aan de kant van Bulgarije. Dit was een beetje jammer, maar uiteindelijk kwam ik met een uurtje vertraging toch nog goed in Skopje aan. Meer over Noord-Macedonië in de volgende blog.