West-Australië: Nationaal park Karijini & de terugweg

Tijdens het laatste deel van de roadtrip door West-Australië bezochten we Nationaal park Karijini en legden we een absurde hoeveelheid aan kilometers af. We deden een aantal hele mooie en bijzondere wandelingen in het nationaal park. Afgelegen heeft hier echt een nieuwe betekenis gekregen. Na Karijini keerden we terug naar Perth en was het alweer tijd om afscheid te nemen.

De reis naar Karijini

De weg van Exmouth naar Karijini was lang. Heel lang. Karijini ligt zo’n 500 kilometer in het binnenland en tussen Exmouth en Tom Price, een mijnstadje dat in de buurt van nationaal park Karijini ligt, is helemaal niets. Je moet ook het tanken en je pauzes goed plannen, want ook tankstations en rustplekken zijn er niet veel. Het was ongeveer 600 kilometer rijden van Exmouth naar Tom Price. Tom Price was de laatste overnachtingsplek op een normale camping voordat we een paar dagen in the middle of nowhere in Karijini gingen kamperen.

Karijini Eco Retreat

Er zijn twee campings in nationaal park Karijini: Dales campground en Karijini Eco Retreat. Dales campground is gratis, heeft bijna geen voorzieningen en is makkelijk bereikbaar. Karijini Eco Retreat is luxer: er zijn douches, normale toiletten en een restaurant. We wilden in eerste instantie op Dales campground verblijven, maar hadden op de nationaal park website gelezen dat er daar agressieve dingo’s waren. Dit leek ons toch niet zo succesvol, dus besloten we op het Karijini Eco Retreat te verblijven.

Je moet een paar kilometer over een onverharde weg rijden om er te komen en de voorzieningen zijn als nog heel basic, maar goed wat wil je ook in zo’n afgelegen nationaal park. Het was er wel ontzettend mooi en je merkt echt dat je hier in de outback bent. Rood zand is echt overal en er is geen enkele manier om er vanaf te komen. We zijn inmiddels een paar maanden verder en ik heb het idee dat ik soms nog steeds rood zand in mijn backpack vind.

Dales Gorge

Gorge Loop Walk

De eerste kloof die we bezochten was Dales gorge. Hier deden we een wandeling van een paar uur. De wandeling begon langs de rand van de kloof. Je had hier goed uitzicht op de kloof van boven. Wij vervolgden onze weg naar beneden de kloof in. Het tweede deel van de wandeling gaat namelijk door de kloof. Dit was ontzettend mooi.

Ondanks dat het een populaire toeristenbestemming is, het hoogseizoen was en Dales gorge de meest toegankelijke kloof is, had ik niet het idee dat het echt druk was. Je kwam af en toe wel wat mensen tegen, maar het grootste deel van de wandeling waren we alleen. Sommige delen van het pad waren heel smal waardoor je voorzichtig verder moest klimmen en goed moest opletten of er geen mensen van de andere kant kwamen. De wandeling eindigde bij een waterval, waar je kon zwemmen. Wij besloten dit voor later te bewaren en nog een stukje verder te lopen.

Fern Pool en Fortescue Falls

Als je namelijk nog eens stukje doorloopt, kom je namelijk bij de Fern Pool. Dit is een soort natuurlijk zwembad met een kleine waterval. Hier hebben we even gezwommen in het ijskoude water voor wat hoognodige afkoeling. Hierna liepen we terug naar de waterval die we al eerder tegengekomen waren. Dit zijn de Fortescue Falls, een van de weinig watervallen in het park die het hele jaar water heeft. Het was hier wel wat drukker, omdat je vanaf de parkeerplaats alleen maar een trap naar beneden hoeft te lopen om bij de watervallen te komen. We zwommen hier ook nog even, namen wat foto’s en liepen toen de trap op terug naar de camper.

Nadat we teruggereden waren naar de camping, haalden burgers bij het restaurant van de camping en bekeken we een hele mooie zonsondergang. Je kunt de sterren ’s avonds heel goed zien, omdat er vrijwel geen licht is. Ik vond het hier nog mooier dan op K’gari.

Hancock gorge

Uitzichtpunten en Circular Pool

De tweede dag in Karijini wisten we dat we twee heftige wandelingen op het programma hadden staan. We reden over een onverharde weg, wat een uitdaging was met de camper, naar de Hancock en Weano kloven. Vanaf hier vertrokken er een aantal wandelingen. We deden eerst een korte wandeling langs een aantal uitzichtpunten en konden we de circular pool zien. Hier gaat normaal ook een wandeling naartoe, zodat je in de circular pool kan zwemmen. Wij hebben dit niet gedaan, omdat de wandeling momenteel gesloten is vanwege een aardverschuiving.

Hancock Gorge Walk

Hierna begonnen we aan een van de heftige wandelingen, namelijk de wandeling naar Kermits Pool. Deze wandeling is geclassificeerd als een niveau 5 wandeling, het op een na hoogste niveau, en er wordt gewaarschuwd dat het gevaarlijk kan zijn. Je moet namelijk echt klimmen en een stuk zwemmen om bij het eindpunt te komen. De wandeling begint met een afdaling de kloof in en daarna loop je een stuk door de kloof. Dit is allemaal goed te doen. Het is er echt prachtig en voelt nog veel afgelegener dan Dales gorge, waar we de dag ervoor waren. Na een uurtje lopen kwamen we bij het deel aan waar je door het water heen moest. Jarno en mijn moeder zijn hier omgedraaid en teruggelopen. Mijn vader en ik zijn wel doorgelopen.

Kermits Pool

Het eerste deel kun je nog door het water lopen, maar al gauw wordt het te diep en moet je echt zwemmen. We lieten onze spullen achter en gingen met zo min mogelijk bagage op weg naar het eindpunt, Kermits Pool. Het water waar je doorheen moet zwemmen is ijskoud, maar na wat ik van tevoren gelezen had, vond ik het allemaal nog wel meevallen. Na het zwemmen kom je bij een soort amfitheater waar je overheen moet klimmen. Het laatste deel van de wandeling is het moeilijkst. Dit deel wordt ook wel de spider walk genoemd. Dit is niet omdat er allemaal spinnen zitten, maar omdat je als een soort spiderman tussen twee rotswanden, waar ook nog water doorheen stroomt, moet klimmen. Nadat we ook deze uitdaging overwonnen hadden, kwamen we eindelijk bij Kermits Pool. We waren hier helemaal alleen!

Na even gezwommen te hebben, liepen we dezelfde weg weer terug. De hele wandeling is maar 1,5 kilometer lang (750 meter heen en 750 meter terug), maar we hebben er drie uur over gedaan. Dat is ook de tijd die ervoor staat, maar het verbaasde ons toch wel dat het echt zo lang duurde. Ik ben wel blij dat we tot het einde zijn doorgelopen. Het is echt een hele mooie wandeling, een van de mooiste die ik ooit gedaan heb en de hele ervaring had ik niet willen missen.

Weano gorge

Eenmaal terug op de parkeerplaats hadden we wel besloten om de andere moeilijke wandeling niet te gaan doen. We hadden er geen tijd meer voor en Jarno en mijn moeder wilde de wandeling sowieso niet doen. In plaats daarvan besloten we om de Weano Gorge walk te doen. Dit is hetzelfde principe als de Dales Gorge Loop walk. De wandeling begint met een uitzichtpunt over de kloof en daarna loop je een stuk langs de rand van de kloof. Vervolgens daal je af de kloof in en loop je een stuk door de kloof. Jarno besloot halverwege om te draaien, maar mijn ouders en ik hebben wel de hele wandeling gedaan. Ook deze wandeling was weer prachtig en was een goede afsluiting van ons Karijini avontuur. ’s Avonds haalden we weer burgers op de camping en bekeken we de zonsondergang en de sterren voor de laatste keer

De terugweg

De laatste stop in Karijini

Op de laatste dag in het park wilden we eigenlijk nog naar een andere kloof, maar we kwamen erachter dat dit qua tijd echt niet ging lukken. Helaas, maar wel een goede reden om nog een keer terug te komen. Wel hebben we nog een uitzichtpunt over een waterval vlakbij de camping bekeken. Dit was een teleurstelling, aangezien er helemaal geen water was. Na deze deceptie begonnen we aan de terugreis. In drie dagen reden we het hele stuk van Karijini weer terug naar Perth om daar de camper in te leveren.

Terugreis naar Perth

We overnachtten de eerste nacht bij een tankstation aan een snelweg, wat erger klinkt dan het was. Snelwegen hier zijn niet zoals snelwegen bij ons. Er zijn twee rijbanen en dat is het. Het was hier nog wel heel droog dus alles zat nog steeds onder het stof. De volgende dag reden we naar Hamelin Pool. We zouden hier eigenlijk op de heenweg ook stoppen, maar besloten dit over te slaan, omdat de Hamelin Pool gesloten was door schade aan de boardwalk. Deze keer stopten we er wel, maar alleen om er te overnachten. We verbleven op een mooie camping en deden een poging tot het verwijderen van het rode stof uit de camper. De laatste dag reden we naar Jurien Bay. Dit was de laatste camping waar we verbleven. Hier maakten we de camper nog verder schoon en sliepen we voor de laatste keer in de camper.

De laatste dagen

De laatste dag van de roadtrip stond in het teken van terugrijden naar Perth en de camper inleveren. Nadat we de camper hadden ingeleverd, namen we een taxi terug de stad in en checkten in in ons hotel. De rest van de dag deden we niet zoveel. Perth hadden we toch al gezien en de afgelopen weken waren druk genoeg geweest. Wel moest alles opnieuw ingepakt worden voor de vluchten van morgen. We wilden ’s avonds nog uiteten gaan als afsluiting, maar dat ging niet helemaal volgens plan vanwege een wedstrijd van Australië in het WK vrouwenvoetbal (die ze wonnen). Uiteindelijk hebben we maar gewoon eten besteld.

De volgende dag ontbeten we nog samen en namen daarna een taxi naar het vliegveld. Mijn ouders en Jarno gingen nog een paar dagen naar Sydney voor ze naar huis vlogen en ik vloog naar Melbourne om een weekje uit te rusten voor ik naar Taiwan zou gaan. De westkust was geweldig, heel anders dan de oostkust en het was natuurlijk ook leuk om even met mijn ouders en Jarno samen te reizen.