Een week in Tasmanië & een nieuw plan

Meer dan zes weken constant onderweg zijn zonder echt rust te nemen, zorgde ervoor dat ik even een pauze nodig had. Ik zou eigenlijk direct van Perth naar Taiwan vliegen, maar ik besloot om die vlucht te wijzigen en een weekje terug te gaan naar Melbourne. Daar liep alles compleet anders dan mijn plan was. Dat leidde er uiteindelijk toe dat ik helemaal niet naar Taiwan ben gegaan, maar naar Tasmanië en Nieuw-Zeeland. In deze blog kun je lezen wat ik in Melbourne en Tasmanië gedaan heb.

Melbourne

Vanaf Perth vloog ik naar Melbourne, waar ik een weekje verbleef, voordat ik naar Taiwan zou gaan. Mijn hele plan voor Melbourne was om niets te doen. Dat is aardig gelukt. Ik heb voornamelijk in de stad rondgelopen, series gekeken en wat administratie en blog dingen gedaan. Verder heb ik afgesproken met een aantal mensen die ik eerder ontmoet had en toevallig nu ook in Melbourne waren. Ook had ik leuke mensen in mijn kamer waar ik ook nog een aantal keer mee op pad ben geweest.

Helaas eindigde mijn week in Melbourne minder leuk. Tijdens het uitgaan is een van de mensen met wie ik was gedrogeerd en ik ben de hele volgende dag bij haar in het ziekenhuis gebleven. Mijn vlucht naar Taiwan was die dag ’s avonds en ik moest een keuze maken of ik die vlucht ging missen. Omdat ik eigenlijk een beetje moe was van het constant mijn spullen inpakken en elke paar dagen verplaatsen, besloot ik die vlucht te missen. Ik moest zelf ook even bijkomen van het hele gebeuren van de avond ervoor en ik had dus eigenlijk sowieso geen zin meer om rond te reizen, dus dit leek me de enige juiste keuze.

Een nieuw plan

Ik moest nu wel een nieuw plan verzinnen. Omdat ik geen zin meer had om rond te reizen, waren er een aantal opties: terug naar Nederland, een tijdje op dezelfde plek in Australië blijven of een tijdje op dezelfde plek ergens anders blijven. Dit was in het midden van de zomer en de vliegtickets naar Europa waren daarom belachelijk duur. Terug naar Nederland was dus geen optie. Ik had het wel naar mijn zin in Melbourne en wilde hier eigenlijk wel langer blijven. Daarvoor moest ik wel een ander visum aanvragen en dat kan alleen buiten Australië. Ik boekte het goedkoopste ticket Australië uit, wat Nieuw-Zeeland bleek te zijn.

Die vlucht was over twee weken, dus ik had nog wat tijd over. Iemand uit mijn kamer ging een paar dagen naar Tasmanië en vroeg of ik mee wilde. Dat leek me een beter idee dan twee weken in Melbourne blijven en zo kon ik nog een staat in Australië afstrepen. Ik moet alleen Australian Capital Territory en Northern Territory nog.

Tasmanië

Hobart

Vanaf Melbourne vloog ik naar Hobart. Dat was mijn uitvalsbasis voor de week. Het hostel waar ik verbleef, was meer een soort gedeeld huis. Ella (degene uit mijn kamer in Melbourne) verbleef daar ook, dus dat was gezellig. De eerste dag in Hobart heb ik de stad ontdekt. Het is geen grote stad en heeft een hele andere vibe dan andere Australische steden met vooral veel laagbouw. Ik liep wat rond in het centrum, bij de haven en door de historische wijk ‘Battery Point’. Het is er heel mooi, maar omdat het midden in de Australische winter was, was het wel ijskoud. ’s Avonds chillde ik in het hostel met Ella, die een tour naar Port Arthur gedaan had.

Museum van Oude en Nieuwe Kunst

De volgende dag gingen Ella en ik naar het Museum van oude en nieuwe kunst, of ook wel Mona. Het is de nummer één toeristische attractie van Hobart. Het ligt een eindje buiten de stad naast een wijngaard. Het museum is met vier verdiepingen het grootste particulier gefinancierde museum op het zuidelijk halfrond en de eigenaar heeft het omschreven als ‘Disneyland voor volwassenen’. Ik had geen idee wat ik me daarbij moest voorstellen. Het is verreweg het raarste museum waar ik ooit geweest ben, maar dat maakte het juist leuk.

Ik kan niet zo goed omschrijven wat voor soort museum het is. Er zijn zoveel verschillende soorten kunst te zien, sommige werken zijn grappig, sommige juist serieus, er zijn werken met een betekenis en ook die compleet geen betekenis hebben. Er zit ook totaal geen logica in welke werken waar in het museum te vinden zijn. Alles staat door elkaar. Het heeft ons bijna de hele dag gekost om door het hele museum te lopen. ’s Avonds zijn we nog naar de Twilight markt geweest, waar ze allerlei lokale producten verkochten. Ook was er een street food gedeelte. Hier hebben we snel iets gegeten, voordat het keihard begon te regenen.

Salamanca market en Mount Wellington

Iedere zaterdag is de Salamanca markt in het centrum van Hobart. Dit is een van de grootste markten in Australië en is een van de meest bezochte toeristische attracties op Tasmanië. Er zijn meer dan 300 kraampjes met van alles en nog wat, maar vooral veel lokale producten. Ik bezocht de markt ’s ochtends en kocht er wat souvenirs.

Na de markt nam ik de bus naar Mount Wellington. Deze berg ligt op een half uur rijden van het centrum van Hobart en heeft een mooi uitzicht over het hele omgeving. De weg was afgesloten voor auto’s vanwege sneeuwval, maar de bus ging gelukkig wel. Het duurde iets langer om boven te komen vanwege de sneeuw, maar eenmaal boven was dat het helemaal waard. Het uitzicht is prachtig en je merkt hier pas echt hoeveel de natuur in Tasmanië verschilt van de rest van Australië. Het is zoveel groener en er is veel meer bos en veel meer bergen. Het deed mij een beetje denken aan Zweden. Wel was het ijskoud bovenop de berg (lees: -7 graden), dus ik was blij toen ik weer in de bus terug zat.

Port Arthur & Tasman Schiereiland

Tasman Schiereiland

De volgende dag deed ik een tour naar Port Arthur en het Tasman schiereiland. We reden eerst naar het Tasman Schiereiland. Hier bezochten we een aantal uitzichtpunten, waar je de kliffen langs de kust goed kon zien. Ook deden we hier een korte wandeling langs de kust. We liepen hier langs nog meer uitzichtpunten over de kust. De wandeling eindigde bij de Tasman boog en devil’s kitchen, de hoogtepunten van het Tasman schiereiland. De uitzichtpunten en de wandeling zorgden voor een succesvol eerste gedeelte van de dag.

Port Arthur

Het tweede deel van de dag bezochten we Port Arthur Historic Site. Dit is een voormalige gevangenis en strafkamp voor Britse gevangenen. Ook heeft hier in 1996 een aanslag plaatsgevonden waar 35 mensen bij omkwamen. Dit stond in eerste instantie niet op mijn lijst van plaatsen die ik graag wilde zien, maar Ella was zo enthousiast over haar tour dat ik besloot om er toch heen te gaan. Het is een van de best bewaarde en grootste voormalig strafkampen in Australië. Ik vond dit heel indrukwekkend en ben blij dat ik het toch bezocht heb.

Port Arthur Historic Site voelt als een soort dorp. Behalve de gevangenis is er een kerk, een school, een ziekenhuis, een politiebureau en een boerderij. Het is moeilijk voor te stellen dat mensen hier in gevangenschap leefden. Sommige gebouwen zijn compleet in tact gebleven en van sommige gebouwen is door een grote brand niet veel meer over. In een aantal gebouwen, zoals de separate prison, hangt een rare sfeer als je er binnenloopt. Je kunt hier uren doorbrengen, helemaal als je alle informatiebordjes leest en bij alle rondleidingen wilt zijn. Ik heb de hele middag rondgelopen en heb nog niet alles kunnen zien.

Bij de tickets zit ook een boottocht inbegrepen. Dit deed ik aan het einde van de dag. Hierbij vaar je langs een eiland waar overleden gevangen werden begraven. Je kunt dit eiland normaalgesproken ook bezoeken, maar onze gids had aangegeven dat wij daar geen tijd voor hadden en na de boottocht meteen terug moesten naar de bus. Bijna iedereen die dezelfde tour deed was op tijd terug bij de bus. Helaas had iemand de boodschap niet begrepen en was toch naar het dodeneiland gegaan. Hierdoor moesten we een half uur op hem wachten en waren we uiteindelijk veel later terug in Hobart.

Wineglass Bay

Op mijn laatste dag in Tasmanië besloot ik nog een tour te doen. Deze keer ging ik naar nationaal park Freycinet. Het was best een stuk rijden naar het beginpunt van de hike die we gingen doen, dus we stopten onderweg in Richmond en twee plaatsen aan de kust.

Na ongeveer twee uur rijden kwamen we aan bij het startpunt van de wandeling naar Wineglass Bay. Wineglass bay is voor de meeste mensen de reden om naar nationaal park Freycinet te gaan. Het gaat eigenlijk niet eens om het strand zelf, maar meer om het uitzichtpunt op het strand. Vanaf daar ziet de baai eruit als een wijnglas, vandaar de naam. Ik zie dit zelf overigens echt niet, maar dat zal wel aan mijn gebrek aan verbeelding liggen. De wandeling naar het uitzichtpunt was ongeveer 45 minuten alleen maar omhoog lopen. Het is een pittige wandeling en de wandeling zelf is niet mega interessant, maar het uitzicht is dat helemaal waard.

Nadat we een tijdje bij het uitzichtpunt hadden rondgelopen en weer naar beneden gelopen waren, wat een stuk makkelijker was, moesten we een keuze maken. Er waren twee opties: een langere wandeling naar Wineglass Bay (naar het daadwerkelijke strand dus) of een aantal andere plekken bekijken in Freycinet nationaal park. Ik koos voor de tweede optie. We bezochten Honeymoon bay, Sleepy bay en de vuurtoren in het nationaal park. Vanaf hier kun je de kliffen aan de kust goed zien. Hierna was het alweer tijd om terug te gaan. We stopten onderweg nog bij een wijngaard en reden daarna terug naar Hobart.

Eindoordeel

Dit was alweer het einde van mijn Tasmanië uitstapje. Een week is veel te kort om het hele eiland te zien, maar ik heb een goede indruk gekregen. Tasmanië is prachtig en compleet anders dan alles wat ik tot nu toe van Australië gezien heb. Ik wil graag nog een keer terug om de rest van het eiland te ontdekken.